امام خامنه ای مد ظله العالی

پنج‌شنبه 20 تیر 1392 :: 16:41 :: نويسنده : amirkazemi1

ولادت سلمان و دوران کودکی او

سلمان در خانواده‌ای زرتشتی و صاحب نفوذ، در روستای "جی" از توابع اصفهان به دنیا آمد. پدرش نام او را "روزبه" گذاشت.

پدرش روحانی زرتشتی، کدخدای روستای "جی" و یکی از ثروتمندان آن ناحیه بود. او آتش ‌پرستی متعصب و سرسخت بود، و چون آتشکده داشت، مردم آن ناحیه برای پرستش آتش نزد او می ‌رفتند؛ به همین خاطر نزد مردم از منزلت سیاسی مذهبی خاصی برخوردار بود.

سلمان وقتی به شام رسید، سراغ داناترین و متدین ‌ترین مرد مسیحی را گرفت، مردم او را به سمت رهبر مذهبی خود در کلیسا راهنمایی کردند. او به کلیسا رفت و به رهبر مذهبی آن قوم گفت: من دوست دارم به دین شما روی بیاورم و در خدمت شما باشم تا اصول و احکام این دین را از شما یاد بگیرم.

او درخواست سلمان را قبول کرد و بدین صورت او یکی از خدمتکاران و شاگردان آن رهبر مذهبی شد.

کم‌ کم سلمان پی برد که آن کشیش، مردی خیانتکار و بد کردار است؛ زیرا او مردم را به صدقه دادن تشویق می‌ کرد ولی صدقاتی را که از مردم برای فقرا جمع می ‌کرد، پس ‌انداز می کرد و به مستمندان نمی ‌رساند؛ در واقع آنچه به مردم می‌ گفت، شعاری بیش نبود.

به همین خاطر سلمان از دست او بسیار خشمگین بود، بعد از مدتی که کشیش ریاکار از دنیا رفت و سلمان مردم را از عمل زشت او مطلع ساختند، مردم به جای او دانشمند دیگری را برگزیدند که زاهد و عبادتکار بود و همیشه به کمک مستمندان و ناتوانان می ‌شتافت.

سلمان او را بسیار دوست ‌داشت و با اخلاص کامل در خدمت او ماند، تا وقتی که زمان مرگ او فرا رسید؛ قبل از این که بمیرد، سلمان بر سر بالین او رفت و خواست که او را به دانشمند شایسته ‌ای همانند خودش راهنمایی کند؛ او هم سلمان را به عابد دانشمندی راهنمایی کرد و به او گفت: که آن شخص انجیلی صحیح و بدون تحریف در اختیار دارد و می ‌تواند تو را به حقیقت برساند.

باخبر شدن سلمان از نزدیک بودن بعثت پیامبر آخر زمان

سلماناز آنجا به شهر عموریه رفت و در خدمت آن دانشمند راهب ماند و در کنار کسب علم و معرفت، اموال بسیاری نیز به دست آورد، تا بالاخره اجل آن دانشمند نیز فرا رسید و رحلت کرد، اما قبل از این که بمیرد سلمان را از تحریف کتب سماوی و گمراه شدن همه‌ مردم بر روی زمین خبر داد و به او گفت که هیچ شخصی را سراغ ندارد که هم عابد باشد و هم نسبت به احکام دین مسیح بسیار آگاه باشد و در پایان سخنانش نیز او را از نزدیک بودن بعثت پیامبر آخر زماندر دیار عربستان آگاه ساخت و به او گفت: آن پیامبر از شهر خود "مکه" به نخلستانی که میان دو کوه قرار گرفته "مدینه" هجرت خواهد کرد و آن پیامبر تابع حضرت ابراهیم است.

او به سلمان گفت: پیامبر آخر زمان، سه نشانه دارد: صدقه قبول نمی ‌کند، هدیه را قبول می‌ کند و میان دو شانه‌ او مهر نبوت وجود دارد.

سلمان مدتی بعد از وفات آن دانشمند، یک کاروان تجارتی را که از عربستان به آن جا رفته بود، ملاقات کرد. با آنها قرار گذاشت که اگر او را به عربستان ببرند، گله‌ گوسفندان خود را به آنها خواهد داد. آنها پیشنهاد سلمان را قبول کردند اما در میانه‌ راه، در منطقه ‌ای به نام "وادی‌القری" او را به یک تاجر یهودی فروختند. بدین وسیله او بعد از یک عمر جستجوی حقیقت و کسب علم و معرفت، بالاخره به عنوان برده فروخته شد.

پس از مدتی، یکی از یهودیان بنی قریظه که به وادی القری رفته بود سلمان را از صاحبش خرید و به مدینه برد.

سلمان با دیدن مدینه و نخلهای فراوان و کوههای بزرگ مدینه، اوصافی را که از راهب عموریه شنیده بود، به یاد آورد و از این که یکی از نشانه ‌های راهب به تحقق پیوسته بود، بسیار خوشحال بود.

در آن زمان حضرت رسول(ص) در مکه‌ مکرمه مبعوث شده بود و مردم را به توحید و یکتا رستی دعوت می فرمود، اما فقط آنهایی که به مکه می‌ رفتند، از دعوت آن حضرت آگاه می‌ شدند.

سلمان که شب و روز نزد صاحبش مشغول کارهای سنگین و سخت بود، فرصتی برای صحبت کردن با کسی نداشت؛ بنابراین، از همه‌ حوادث و پیشامدها بی ‌خبر بود، تا این که بالاخره حضرت‌ رسول(ص) به سوی مدینه هجرت کردند، اما قبل از اینکه وارد مدینه شوند، چند روزی در قبا به استراحت پرداختند.

رسیدن سلمان به خدمت حضرت رسول(ص)

در همان روزها سلمان بالای درخت خرما مشغول کار بود و آقایش پای درخت نشسته بود که پسرعمویش آمد و به او گفت: خدا قبیله‌ اوس و خزرج را نابود کند. پرسید: چرا؟

گفت: مردی به نام "محمد" پیدا شده که ادعای پیغمبری می ‌کند؛ او از مکه به قبا آمده و همه‌ مردم را دور خود گرد آورده است.

سلمان با شنیدن این سخن از خوشحالی به لرزه افتاد و نزدیک بود از بالای درخت بیفتد. با عجله پایین آمد و از آنها پرسید: ماجرا از چه قرار است؟ محمد کیست؟ الان کجاست؟

آقایش خشمگین شد و سیلی محکمی به او زد و گفت: برو به کارت برس! سلمان نشانه‌ های پیامبر آخر زمان را که از راهب عموریه شنیده بود را به خاطر داشت. شب هنگام مقداری خرما برداشت و مخفیانه به قبا رفت و به حضور حضرت رسول ‌اکرم(ص) مشرف شد و خدمت آن سرور عرض کرد: شنیده‌ام که شما انسان صالح و شایسته‌ ای هستید و گروهی از غریبان و مستمندان نیز همراه شما هستند. من مقداری خرما به عنوان صدق برای شما آورده‌ ام تا تناول بفرمایید. حضرت رسول(ص) به یاران خود اشاره فرمودند که آن خرماها را بردارند و بخورند اما خودشان از آن خرماها تناول نکردند.

سلمان از این که توانسته بود نشانه‌ دیگری از محبوب و گمگشته‌ خویش بیابد بسیار خوشحال و مسرور شد، اما چون فرصتی نداشت تا بیشتر با پیامبر بحث کند، نزد آقایش برگشت و ادامه‌ تحقیقش را به فرصتی دیگر واگذار کرد.

چند روز بعد باخبر شد که حضرت‌ رسول(ص) از قبا به مدینه تشریف برده‌اند؛ بنابراین، در اولین فرصت اندکی خرما را که برای خود جمع کرده بود، برداشت و مخفیانه به مدینه رفت و در مجلس حضرت رسول ‌اکرم(ص) حاضر شد و خرماها را خدمت آن حضرت تقدیم و عرض کرد: این خرماها را به عنوان هدیه قبول فرمایید.

حضرت(ص) آن را قبول فرمودند و اندکی از آن خوردند و سپس میان یاران خود تقسیم کردند.

به این طریق دو نشانه از نشانه ‌های پیامبری حضرت رسول(ص) برای سلمان ثابت شد و تنها یک مورد دیگر باقی مانده بود که سلمان می ‌بایست راجع به آن اطمینان حاصل کند و آن مهر نبوت بود، سلمان منتظر بود تا بتواند آن را نیز مشاهده کند.

مسلمان شدن سلمان

سلمان روزی پیامبر (ص) را در قبرستان بقیع در حال تشیع جنازه‌ ای مشاهده کرد. پس از سلام و عرض ادب، پشت سر آن حضرت به راه افتاد تا بتواند مهر نبوت آن سرور را ببیند.

سلمان وقتی مهر درخشان آن حضرت را دید، جلو رفت و آن را بوسید و به گریه افتاد و شهادتین را بر زبان جاری ساخت و مسلمان شد.

رسول‌ اکرم(ص) از گریه‌ سلمان به شگفت آمده و علت گریه‌ اش را از او پرسید، سلمان سرگذشت خود را از اول تا آخر برای پیامبر بازگو کرد.

انتخاب نام سلمان، نشانه پاکی و سلامت روح سلمان است

حضرت پس از شنیدن سخنان سلمان و سرگذشتش از او خواست تا شرح حال خود را برای یاران نیز بازگو کند.

پیامبر گرامى اسلام(ص) سلمان را به مبلغ چهل نهال خرما و چهل وقیه "هر وقیه معادل چهل درهم"، از مرد یهودى، خرید و آزادش ساخت و نام زیباى "سلمان‏" را بر او نهاد.

این تغییر نام، بیانگر آن است که: برخى از نامهاى عصر جاهلیت، شایسته یک مسلمان نیست و دیگر اینکه واژه "سلمان‏" از سلامتى و تسلیم گرفته شده است و انتخاب این نام زیبا از سوى پیامبر(ص) نشانه پاکى و سلامت روح سلمان است.

بعد از اسلام آوردن وی، پیامبر اکرم(ص) به او فرمود: نام خود را از امروز به بعد سلمان بگذار و لذا او به همین نام سلمان، معروف و مشهورتر است. او یکی از معمرترین و از زاهدان دوران خود بوده و در علم و دانش سرآمد اهل زمان به حساب

می ‌آمد؛ چنانکه در بسیاری از روایات نقل شده که سلمان علوم پیشینیان و آیندگان را می‌داند و در راه اسلام رنج فراوان برد.

سلمان، یار راستین پیامبر و افتخار ایران

دین مبین اسلام از آغاز تولد، شاهد تربیت و پرورش افراد برجسته و وارسته ای بود که گام به گام با پیامبر پیش رفتند و هیچ زمان دچار گمراهی و انحراف نشدند. یکی از این شخصیتها که نژاد ایرانی داشت و موجب افتخار این مرز و بوم است، سلمان است که از یاران خاص و حواریون آن حضرت به شمار می آید.

اسلام آوردن سلمان، برآمده از انگیزه احساسی و عاطفی یا مصلحت جویی نبود، بلکه او پس از اینکه در جستجوی دین حق، از وطنش مهاجرت کرد و رنجهای زیادی در این راه کشید، با اسلام آشنا شد و به علت اقناع فکری و پذیرش قلبی، اسلام آورد.

سلمان، یار راستین پیامبر(ص)، پس از رحلت آن حضرت، سعی در زنده نگه داشن سنت و سیره رسول خدا(ص) داشت. دوران استانداری او در مدائن، آمیخته با زهد و تقوا و اخلاص بود و با عدالتی مثال زدنی که نشأت گرفته از راه و روش امام علی(ع) بود، سراسر حکمت و عبرت و تعهد و مسئولیت را به نمایش گذاشت که می تواند به عنوان یک الگوی ناب، مورد استفاده و بهره برداری جوامع امروز بشری قرار گیرد.

سلمان محمدی (ص)است

سلمان دست پرورده اسلام است و اختصاص به قوم و قبیله خاصی ندارد. هنگام کندن خندق در جنگ احزاب، انصار می ‌گفتند سلمان از ماست چون جز مهاجران از مکه نبوده است و مهاجران می‌ گفتند او از ماست چون اهل مدینه نبوده است و پیامبر(ص) با شنیدن این سخنان، آنان را مورد خطاب قرار داد و فرمود: سلمان، از ما اهل‌ بیت(ع) است.

سلمان بیش از اینکه به نژاد عرب یا عجم وابسته باشد به اسلام منتسب است و از این رو به سلمان محمدی معروف گشت. سلمان از کسانی است که پیامبر(ص) با او قرارداد بهشت بسته است؛ درباره او نوشته‌ اند که خداوند سلمان را دوست دارد و با خشمناک شدنش، خشمگین می ‌شود. او جز خانواده رسالت و از پرورش ‌یافتگان خانه وحی محسوب می ‌شد و در تمام لحظات از حضور پیامبر(ص) و امام علی(ع) و حضرت زهرا(س) بهره‌ های معنوی می ‌برد. از جمله فیضهایی که سلمان از حضرت زهرا(س) آموخته بود، دعای نور است که حضرت زهرا(س) از پدرش رسول خدا(ص) فراگرفته بود و هر صبح و شام می ‌خواند و آن را به سلمان هم آموخت.

فضایل و معارف علمی سلمان

سلمان به عنوان یک مسلمان وارسته، ارزشهای متعالی و فضایل گوناگونی را در جود خویش جمع کرده‌ بود. پیامبر(ص) فرموده‌است: اگر دین در ثریا بود، سلمان به آن دسترسی پیدا می ‌کرد و این جمله،‌ میزان تلاش این مرد را در راه حق‌ جویی می‌ رساند.

در میان صحابه پیامبر(ص) کسی در علم و دانش به پای سلمان نرسیده است. او در عمر طولانی خود به صورت مداوم در راه کسب آگاهی و معرفت می ‌کوشید و به همین منظور هم سالیانی دراز در خدمت رجال بزرگ مسیحیت بود و پس از مسلمان شدن هم،‌ از یاران ویژه پیامبر(ص) محسوب می‌ شد؛ در اوقات خاصی با آن حضرت خلوت می‌ کرد و کسب علم می کرد ؛ بی‌جهت نیست که در روایات او را نظیر لقمان حکیم دانسته‌اند.

امام صادق(ع) درباره او می‌ فرماید: در اسلام، مردی همچون سلمان که فقیه‌ تر از همه مردم باشد، آفریده نشده است. حضرت علی(ع) و دیگر پیشوایان معصوم(ع) نیز از سلمان به عنوان دانا به علوم گذشتگان و آیندگان یاد کرده‌اند. هنگامی که امیرالمؤمنین(ع) احوال یاران رسول خدا(ص) را بیان می‌ کند، چون به نام سلمان می‌ رسد، می ‌فرماید: سلمان از ما اهل ‌بیت(ع) است، شما همانند سلمان را کجا می ‌یابید؟ او همچون لقمان حکیم است و علم اول و آخر را می ‌داند؛ سلمان دریای بیکران است.

سلمان دریای بی پایان دانش است

حضرت رسول (ص) در باره علم سلمان فرمود: سلمان دریای بی‌ پایان دانش است، خدا دشمن می‌ دارد کسی را که سلمان را دشمن بدارد و دوست می ‌دارد کسی را که سلمان را دوست بدارد. در حدیث دیگری آمده‌است که: سلمان گنجینه پایان ‌ناپذیر حکمت و برهان است. دانش سلمان به معارف فکری منحصر نمی ‌شد و آگاهی‌های فنی او هم در حد بالایی بود. در جنگ خندق، طرح کندن خندق را سلمان خدمت پیامبر(ص) پیشنهاد کرد و عملی نیز شد. همچنین در جنگ طائف، برای درهم کوبیدن

قلعه ‌های مشرکان، طرح ساختن منجنیق، از ابتکاراتی است که به سلمان نسبت داده شده‌است.

سلمان و حکومت مدائن

مدائن، یکی از شهرهای سرسبز و خرم پایتخت ساسانیان در ایران بود که به دست مسلمانان فتح شد. خلیفه دوم، با مشورت حضرت علی(ع) سلمان را پس از "حذیقه بن یمان" حاکم مدائن قرار داد. شاید دلیل این انتخاب، هم زبانی سلمان با مردم این شهر بود و مردم پارسی زبان آنجا، با یک حاکم ایرانی الاصل بهتر می ‌توانستند کار کنند و نام سلمان برای ایرانیان، تا اندازه‌ای آشنا بود. وقتی خبر یافتند که سلمان به حکمرانی مدائن منصوب شده و قرار است به آن دیار بیایند، برای استقبال از والی جدید در بیرون شهر تجمع کردند. ناگهان پیرمردی را دیدند که تنها بر مرکبی سوار است و بسوی آنان می ‌آید، مردم چون او را نمی ‌شناختند پرسیدند آیا صحابی پیامبر(ص) و امیر و حاکم جدید مدائن را در راه ندیدی؟ او گفت: امیر و حاکم را ندیدم اما اگر سلمان را می‌ خواهید من هستم. اینچنین ساده و بی ‌آلایش وارد شهر شد و حکومت مدائن را به دست گرفت و بر دلها حکومت کرد.

زندگی ساده و مردمی سلمان، انتقادی غیرمستقیم به کسانی بود که در حکومت به دنبال سود شخصی بودند

سلمان در ایام حکومت خود، بیت‌المال را صرف مردم می ‌کرد و حتی حقوق شخصی خویش را نیز به نفع جامعه و نیازمندان خرج می ‌کرد. زندگی ساده و روش مردمی سلمان، بر محبوبیت او می ‌افزود و این‌ گونه رفتار، طبیعتاً انتقادی غیر مستقیم از شیوه کسانی بود که در حکومت، به سود شخصی می ‌اندیشیدند و در سایه امکانات به دست آمده از بیت‌المال، به وضع خود سر و سامان بخشیده و زندگی راحتی برای خود فراهم می ‌کردند.

سلمان در ایام حاکمیت، هرگز به واسطه قدرت و ریاست از مسیر تواضع و حق ‌گرایی دور نشد و فراموش نمی ‌کرد که همیشه عبد و بنده خداست.

دفاع از حریم ولایت

آنچه در زندگى سلمان، بسیار چشمگیر و جالب است عدم بى ‏تفاوتى اوست. او با هوشیارى و جدیت کامل در صحنه‏ هاى مختلف حضور داشت و در پیروى از امام‏ حق لحظه ‏اى تردید نکرد. او همواره، از هر فرصتى، براى گفتن حق بهره مى ‏برد و مسلمانان را به امامت ‏حضرت على(ع) فرا مى ‏خواند. آن بزرگوار پیوسته این سخن رسول خدا را براى مردم تکرارمى ‏کرد:

"همانا على(ع) درى است که خداوند گشوده است، هر کس در آن وارد شود، مؤمن است و هر کس که از آن خارج شود، کافر است."

بعد از رحلت جانسوز رسول خدا(ص) و غصب خلافت و مظلومیت ‏حضرت على(ع)، سلمان در خطبه‏ اى بسیار فصیح، که مى‏ توان آن را کوبنده و افشاگرانه‏ خواند، چنین گفت: "اى مردم! هر گاه فتنه ‏ها و آشوبها را همچون پاره ظلمانى شب دیدید که برجستگان در آن به هلاکت مى ‏رسند، بر شما باد به آل محمد(ص)، چرا که آنها راهنمایان به سوى بهشتند، و بر شما باد على(ع). اى مردم! ولایت را در میان خود همانند سر قرار دهید."یعنى اگر ولایت اهل بیت (ع) را نداشته باشید، مسلمان حقیقى نیستید و دین شما سودى ندارد.

نقش سلمان در تشیع ایرانیان

یکى از کارهاى بسیار مهم سلمان، که بخش اعظم زندگى او را فرا گرفته بود، تلاش پیگیر او در معرفى اسلام ناب و تشیع راستین بعد از رحلت رسول خدا(ص) است. او در این راستا در مدینه جهاد کرد و از هر فرصتى بهره برد. وقتى به مدائن آمد، همین عقیده را دنبال کرد و نقش بسیارى در تشیع ایرانیان داشت.

مى‏ پرسند: با اینکه اسلام در عصر خلافت‏ خلیفه دوم وارد ایران شد، چرا اکثریت قاطع مردم ایران، شیعه حضرت على(ع) هستند؟

عوامل متعددى سبب این گرایش است اما می توان سلمان فارسی را از اصلیترین عامل ان دانست، چرا که از نخستین عوامل این گرایش، وجود سلمان در مدائن، رفت و آمد او به کوفه و حوالى آن و حتى اصفهان و ... بوده است. سلمان پیام‏ آور اسلام ناب، منادى تشیع و نوید بخش مذهب اهل بیت (ع) بود و اکثر ایرانیان این ندا و نوید را شنیدند و پذیرفتند.

سلمان فارسی بعنوان اصلی ترین عامل در پیدایش و گسترش تشیع مردم ایران، نقش ایفا کرده است.سلمان فارسی، بزرگترین صحابی پیامبر اسلام، و مهمترین مدافع حقانیت تشیع، شخصیتی است که در نوع خود، در تاریخ اسلام و در بین مسلمانان، بی نظیر بوده است، عقل سلیم به خود اجازه نخواهد داد که مانندی برای این حقیقت تاریخ، تصور کند. بهمین دلیل است که بعضی او را افسانه، اسطوره، و یا دارای شخصیتی پیچیده خوانده‌ اند.

وفات سلمان

یکی از خصوصیات انسانهای کامل و اولیای مقرب درگاه خداوند، این است که گاهی از حوادث غیبی مطلع می‌شوند و از نزدیک شدن زمان مرگ خویش با خبر می شوند. سلمان، یکی از این چهره‌ ها است.

وقتی سلمان در مدائن مریض شد، روز به روز بیماریش شدت می ‌یافت و کم‌ کم یقین پیدا می ‌کرد که فرصتهای آخر زندگیش را می ‌گذراند و باید آماده هجرت بزرگ به سوی پروردگارش باشد.

سلمان سرانجام، پس از عمرى طولانى و با برکت که حدود 250 سال بود، در اواخر خلافت عثمان در سال 35 ه .ق وفات یافت؛ حضرت على(ع) پیکرش را غسل داد، کفن کرد و بر آن نماز گزارد.

مرقد شریف سلمان در شهر مدائن، در پنج فرسخى بغداد، نزدیک تاق کسرى قرار دارد.

سخنی از سلمان فارسی:

از شش چیز در شگفتم: سه چیز آن مرا می خنداند و سه چیز دیگر به گریه ام می اندازد. آن سه چیز که مرا به گریه می اندازد: جدایی از دوستان محمد(ص)، هراس و وحشت قیامت و ایستادن در پیشگاه خدای عزوجل است، و اما آن سه چیزی که مرا به خنده وا می دارد: یکی کسی است که در پی دنیاست، حال آنکه مرگ در پی اوست؛ دیگری کسی که در غفلت به سر می برد، حال آنکه از او غافل نیستند؛ و سومی کسی که دهانش به خنده باز می شود، در صورتی که نمی داند آیا خداوند از او خشنود است یا ناخشنود.

چون علی(ع)در عالم مردانگی/ خرد شو تا شاه مردانت کنند/ همچو سلمان در مسلمانی بکوش/ ای مسلمان تا که سلمانت کنند.

زندگینامه مرحوم موذن زاده اردبیلی

پنج‌شنبه 20 تیر 1392 :: 16:33 :: نويسنده : amirkazemi1

رحيم موذن زاده اردبيلي اول مهرماه سال 1304 در اردبيل به ‌دنيا آمد.

اذان‌گويي و نوحه‌خواني و منبري را از شيخ عبدالکريم به ارث برد و تا آخر عمر راه او را ادامه داد. خودش مي‌گفت که اذان‌گويي در

خانواده آنها، 150 سال قدمت دارد و نام فاميل آنها به‌همين دليل موذن شده است؛ «زماني که آن موقع‌ها در اردبيل شناسنامه مي‌دادند،

به تناسب شغل و حرفه، نام خانوادگي انتخاب مي‌کردند. به پدربزرگم هم گفته بودند تو چه‌کاره‌اي؟ گفته بود موذن. گفته بودند نام

خانوادگي شما موذن است».

رحيم در کودکي به مکتب‌خانه مي‌رود و تحت نظر ميرزا عزيز، قرآن و دستگاه‌هاي موسيقي را فرا مي‌گيرد. به گفته خودش: «‌در آن

دوران ما عوض دبيرستان مکتب مي‌رفتيم. همه هم متدين بودند. خانواده‌ها در دوره ما در ابتداي امر، بچه‌ها را با قرآن مانوس

مي‌کردند. ما هم پس از طي اين مرحله، به مدرسه حاج ابراهيم آمديم. طلبه بوديم به اصطلاح امروز ولي حين طلبگي، اين اذان با ما

همراه بود». پس از يادگيري اصول نوحه‌خواني و اذان‌گويي، با همراهي پدر در مسجد اردبيل به اين‌کار مشغول مي‌شود و گاهي نيز

براي خواندن يک نوحه‌به شهرهاي اطراف، خصوصا تالش مي‌رود.

پسر به‌جاي پدر

با سکونت پدر در تهران، رحيم موذن براي تحصيل حوزوي رهسپار قم مي‌شود. حاج مهدي سراج - از دوستان رحيم - مي‌‌گويد:

«وقتي شيخ کريم به تهران مي‌آيد، رحيم را براي درس خواندن به قم مي‌فرستد. صداي رحيم آن‌قدر خوب بوده که ديگر هميشه او

براي مجالس، در قم مي‌خوانده است. مداحان قم پيش شيخ کريم شکايت کرده بودند که با آمدن رحيم ما از کار افتاده‌ايم». رحيم درس

خارج فقه مي‌خواند و ظهرها در حرم حضرت معصومه اذان مي‌گفت.

سال 1329 شيخ کريم فوت مي‌کند و رحيم که فقط 25 سال سن دارد، به تهران مي‌آيد تا جاي خالي پدر را در مسجد امام پرکند.

خودش ماجرا را اين‌گونه تعريف مي‌کند: «مرحوم پدرم سال 1322 براي نخستين بار اذان را در راديو گفت و همين روند تا 1326

که برنامه سحري را به صورت زنده اجرا مي‌کرد، ادامه داشت. او در سال 1329 سکته کرد و من قبول کردم جاي او اذان بگويم تا

الان که با اين سن و سال هنوز مشغولم و افتخار دارم که با گفتن آن يک اذان، براي اسلام و مملکتم کاري کرده‌ام. ما که نه ثروت

داريم، نه مکنت و همين يک اذان برايمان بهترين خير است».

در همين سال است که نام خانوادگي او نزد مردم از موذن به موذن‌زاده اردبيلي تغيير مي‌کند. جعفر تعريف مي‌کند که «وقتي شيخ

کريم مي‌ميرد و پدرم به جايش اذان مي‌گويد، مجريان راديو ايران براي معرفي او به مردم، زاده اردبيلي را به فاميل پدرم اضافه

مي‌کنند تا به شنوندگان بگويند او پسر شيخ کريم است. سر همين موضوع، همه فکر کردند که نام‌خانوادگي پدر من موذن‌زاده اردبيلي

است و همين نام هم تا آخر روي او ماند».

ملکه بخشش‌کن - همسر رحيم موذن‌زاده اردبيلي - تعريف مي‌کند که حاج رحيم حدود سال1330 به اردبيل مي‌آيد و از او خواستگاري

مي‌کند؛ «4 ماه بود که پدرش فوت کرده بود. ما عروسي کرديم و آمديم تهران. خانواده‌هاي ما با هم همسايه بودند و ساکن يک محله

بوديم. به يکي از همسايه‌ها رشوه داده بود و گفته بود که اين دختر را براي من خواستگاري کن. من تا بعد از عقد نديده بودمش. من

را در آشپزخانه پدرم عقد کردند و بردند خانه او. آنجا براي اولين‌بار ديدمش. خودش مي‌گفت قبلا يک‌بار من را ديده بوده. با عمه‌ام

رفته بودم حمام. بعد که بيرون آمديم، من پايم ليز خورد، زمين خوردم و آن موقع من را ديده بود».

حاج رحيم پس از ازدواج، دوباره به تهران بازمي‌گردد. همسر آن مرحوم ادامه مي‌دهد: «15 روز بعد از عروسي آمديم تهران. اول

بازار تهران مستاجر بوديم و بعد رفتيم خيابان سينا يک خانه کوچک گرفتيم. بعد آنجا را هم فروختيم و آمديم آريانا (مالک اشتر)

زندگي کرديم. آنجا هم چند سالي بوديم و آخر سر آمديم اينجا(مهرشهر کرج). به گفته حاج عسگر عاشقي، خانه حاج رحيم در مهرشهر

کرج، کوچک بود و او هميشه به شوخي اين خانه را زندان موسي بن‌جعفر مي‌ناميده است. همسر موذن‌زاده هم اين موضوع را تاييد

مي‌کند: «2تا اتاق داشتيم و 6 تا بچه».

اتصال به بالا در راديو

تا سال 1334 که صداي حاج رحيم در راديو ضبط شود، موذن‌زاده اردبيلي براي مسجد امام و راديو ملي به‌صورت زنده اذان

مي‌گفت. خانم بخشش‌کن مي‌گويد: «ماه رمضان، هر روز با هم مي‌رفتيم مسجد ارگ و من بيرون مي‌ماندم و او مي‌رفت اذانش را

مي‌گفت و با هم بر‌مي‌گشتيم خانه. از همان‌جا هم مستقيم در رايو پخش مي‌شد».

جعفر موذن‌زاده اردبيلي - پسر ارشد حاج رحيم - مي‌گويد: «سال 1334 پدر به راديو مي‌رود و از مهندس محبي - مسؤول استوديو

6 - مي‌خواهد که اذانش را ضبط کنند. ماه رمضان بود و از او مي‌خواهند که برود بعد از افطار براي ضبط بيايد. پدر قبول نمي‌کند و

مي‌گويد الان بايد اذانش را ضبط کنند. خودش مي‌گفته آن روز حال خاصي داشته و گويا به‌اش الهام شده بود که بايد اذان را همان

لحظه براي ضبط بخواند. خلاصه مسؤولان راديو قبول مي‌کنند و پدر براي ضبط به استوديو مي‌رود. به گفته خودش، وقتي براي

ضبط اين اذان به استوديوي راديو رفته، اذان را در تمام گوشه‌ها امتحان کرده و ديده که جا نمي‌افتد. همان‌طور که مي‌دانيد دستگاه

بيات ترک يک حزن خاصي دارد و پدر هم در همين دستگاه، در گوشه روح‌الارواح، اذان را خوانده. مي‌گفت وقتي اذان را در اين

گوشه خواندم، احساس کردم که به بالا وصل شدم. ديگر تا پايان اذان، در استوديو نبودم».

جعفر خاطره جالبي را نيز از قول پدرش از اولين ضبط اين اذان در راديو تعريف مي‌کند: «وقتي پدر اذان را مي‌خواند، يکي از

خواننده‌هاي مطرح موسيقي ايراني که در حال تماشايش بوده، با تعجب از او مي‌پرسد که اذان را در چه گوشه‌اي خواندي؟ پدر هم

مي‌گويد گوشه روح‌الارواح. آن خواننده مشهور به او مي‌گويد که تابه‌حال اين گوشه را نشنيده بوده».

خود حاج رحيم در گفت‌وگو با خبرگزاري ايسنا اين ماجرا را اين‌گونه تعريف مي‌کند: «يک روزي تصميم گرفتم تا يک اذان يادگاري

بگويم. در استوديوي 6 صدا و سيما، هر گوشه‌اي انداختم، نشد تا اينکه آن را در روح‌الارواح آواز بيات ترک به اين شکل که بيش از

50 سال پخش مي‌شود گفتم. ما ايراني هستيم و اذان ما بايد برخاسته از خودمان باشد. الان اذان‌خوان‌هايي هستند که از عربستان تقليد

مي‌کنند و اين پسنديده نيست و خود ما بايد ابتکار به خرج دهيم. الان 50 سال است که کسي نتوانسته روي اين اذان من اذان بگويد؛

حتي برادرم سليم که آن صداي گيرا و زيبا را دارد و اين خواست خداست؛ همان خدايي که مي‌گويد اگر با من يکصدايي کنيد، محبت

شما را به قلوب همه مي‌اندازم».

موذن‌زاده اردبيلي در ادامه به نکته‌اي اشاره مي‌کند که عدم تحقق آن تاسف‌انگيز است؛ «البته 20 سال پيش مي‌خواستم يک اذان ديگر

را به مدت 15 دقيقه که در ميان آن دعا هم هست، پر کنم اما نگذاشتند و گفتند که اذان 6 دقيقه بيشتر نمي‌شود».

به گفته پسر ارثه او، موذن‌زاده تا 1357 و پيروزي انقلاب اسلامي، هر سال براي تجديد ضبط اذانش به راديو مي‌رفته: «از سال

34 به بعد، پدر هر سال براي ضبط به راديو مي‌رفت و اذانش را مجدد مي‌خواند. اصلا از طرف راديو دستور بوده که اين اتفاق

بيفتد. تلويزيون الان بيشتر اذان ضبط شده سال 56 پدرم را پخش مي‌کند. کانال 5 که هميشه اين اذان را پخش مي‌کند ولي بعضي

‌اوقات ديده‌ام که کانال‌هاي 1 و 3، اذان ضبط شده سال‌هاي‌34 و 35 را پخش مي‌کنند. صداي پدر در اين اذان، بسيار شفاف، جوان‌تر

و رساتر است و خوب که دقت کنيد، مي‌توانيد تفاوتشان را تشخيص دهيد».

فراموشي و بيماري

از سال 1357، دوره گمنامي موذن‌زاده اردبيلي آغاز مي‌شود. موذن‌زاده در برخي مساجد تهران مناجات و نوحه مي‌گفت و هر سال،

شب‌هاي عاشورا در مسجد اردبيلي‌ها به منبر مي‌رفت. جز خانواده و دوستان، کمتر کسي از وجود او آگاه بود. پسر بزرگ موذن‌زاده

مي‌گويد: «همه فکر مي‌کردند که پدرم فوت کرده است. هيچ‌کس تا سال‌ها پيگير نشد که او کجاست و چه مي‌کند. تلويزيون و راديو

اذان او را پخش مي‌کردند و مردم هم اين اذان را دوست داشتند اما هيچ‌کس سراغي از او نمي‌گرفت». همسر او نيز از وضعيت بد

مالي زندگي‌شان مي‌گويد: «من در خانه مواظب بچه‌ها بودم و او صبح مي‌رفت و شب مي‌آمد. زندگي ما خيلي مشکل بود. بچه‌ها

يکي‌يکي به دنيا مي‌آمدند و خرج و مخارج زندگي کفاف نمي‌داد. کار موذن‌زاده هم فقط منبر بود و کار ديگري نمي‌کرد. روزي يک

مجلس مي‌رفت و خرج زندگي درنمي‌آمد».

جعفر تعريف مي‌کند که چگونه به زنده بودن حاج رحيم پي‌مي‌برند: «آقاي غلامرضايي - مجري تلويزيون - خيلي اذان پدرم را دوست

داشت و تعريف مي‌کرد که از هر کس درباره موذن‌زاده اردبيلي پرسيده، گفته‌اند اول انقلاب فوت کرده است. غلامرضايي مي‌گويد

يک روز با يک آذري‌زبان برخورد کردم و از او سراغ موذن‌زاده را گرفتم و او به من گفت که زنده است». به اين ترتيب، پس از

25 سال و در حالي که تنها 2 سال به پايان عمر او مانده بود، موذن‌زاده‌اردبيلي مجددا کشف مي‌شود و يکي از خبرگزاري‌ها هم با او

گفت‌وگو مي‌کند.

«بيماري پدر از سال 74 شروع شد و در سال 84 به اوج رسيد. اين اواخر، سرطان از مثانه، به کليه و کبد و ريه‌هايش هم رسيده

بود». جعفر تعريف مي‌کند که تنها يک‌بار از پدر گله‌اي درباره بيماري‌اش شنيده است؛‌«در تمام مدتي که مريض بود، اصلا گله و

شکايت نمي‌کرد و خيلي آرام بود؛ جز يک‌بار که به من گفت نمي‌دانم چرا اين مريضي را گرفته‌ام. آدمي مذهبي‌اي بود و دکترها براي

مريضي‌اش به او سوند بسته بودند. او هم مدام مراقب بود که نجس نشود. فقط اين موضوع بود که خيلي ناراحتش مي‌کرد». حاج

مهدي سراج‌زاده - دوست جوان موذن‌زاده اردبيلي - هم تاکيد مي‌کند که اين حرف را به او هم گفته است: «يادم هست که در بيمارستان

بوديم و 5 روز مانده بود به رفتنش. تا آن‌روز حتي يک‌بار هم نديده بودم که از وضعيت خود گله‌کند اما آن‌روز دست من‌را گرفت و

گفت مهدي، چرا من به اين روز افتادم و اين نوع مريضي نصيبم شد؟ چشم‌هايش پر از اشک شده بود و من هم گريه‌ام گرفته بود. قبل

از اينکه چيزي بگويم، خودش بلافاصله گفت که همه‌چيز خواست خداست. بعد هم فضا عوض شد و خنديد».

همسر آن مرحوم هم از روزهاي بيماري موذن‌زاده تعريف مي‌کند؛ «اين اواخر خيلي مريضي کشيد و همه‌اش بيمارستان بود. بيچاره

اصلا اهل غر زدن نبود. من بداخلاقي مي‌کردم؛ خب آدم بايد راستش را بگويد؛ من هر چي مي‌گفتم اصلا حرفي نمي‌زد».

حاجي به ديار باقي رفت

موذن‌زاده در آخرين ماه‌هاي زندگي‌اش نهايتا موفق مي‌شود به آرزوي خود برسد و حاجي شود. پسر بزرگ او مي‌گويد که پدرش پس

از شنيدن خبر سفر حج بسيار خوشحال شده است؛ «وقتي قرار شد که از طرف لاريجاني که آن‌موقع رييس صدا و سيما بود، به مکه

برود، حالش خيلي بد بود و 2تا سوند به‌اش وصل بود ولي خوشحال بود و مي‌گفت به آرزويش رسيده است. من رفتم اداره اوقاف و

گفتم حال پدرم خوب نيست، از نظر پزشکي تاييدش نکنيد. گفتند مگر مي‌شود موذن‌زاده را رد کرد. اين مرد بايد به زيارت خانه خدا

برود. 4ماه قبل از فوتش بود که با وضع خرابي‌که داشت به مکه رفت. من خيلي نگرانش بودم. روزي که آمد، سريع خودم را به‌اش

رساندم و ديدم حالش زياد خوب نيست. گفتم فقط يک چيزي به من بگو، رفتي مکه چي‌ديدي؟ گفت فقط همين را بگويم که رفتم خدا را

ديدم و آمدم».

جعفر تعريف مي‌کند که پدرش بنا به درخواست حجاج ديگر کشورهاي اسلامي در مکه نيز اذان خود را گفته است: «مي‌گفت ازش

خواسته‌اند که در عرفات اذانش را بخواند ولي «عليا ولي‌الله» را نگويد. قبول نکرده بود. دست آخر آنها قبول مي‌کنند که اذانش را

کامل بخواند. مي‌گفت اذانش را 20 دقيقه خوانده است».

علي معلم دامغاني که اذان موذن‌زاده اردبيلي را در عرفات شنيده بود، اين اذان را يکي از بديع‌ترين نمونه‌هاي اذان دانسته که نه‌تنها در

ايران بلکه در سراسر جهان مورد توجه قرار گرفته است؛ «رحيم موذن‌زاده را در عرفات زيارت کردم و به ياد دارم که ايشان در

آنجا براي آخرين بار، اذان جاودانه‌خود را اجرا کردند که بسيار مورد توجه حجاجي که از ديگر مناطق جهان آمده قرار گرفت و فکر

مي‌کنم او هم به آرزوي خود رسيد».

موذن‌زاده اردبيلي پس از بازگشت از سفر حج، به علت پيشروي بيماري سرطان، در بيمارستان بستري مي‌شود. پزشکان براي بهبود

او دست به‌کار مي‌شوند ولي سرطان ديگر تمام بدن او را فرا گرفته بود و کاري از کسي ساخته نبود.

مسؤولان نظام، يکي‌يکي به بالينش مي‌آمدند و موذن‌زاده هم به آنها پند و اندرز مي‌داد. جعفر تعريف مي‌کند: «خيلي‌ها آمدند. يادم هست

که به آقاي مسجدجامعي که آن‌موقع وزير ارشاد بود، يک کاغذي نشان داد که اسم 2 هزارتا جوان رويش بود. گفت اين جوان‌ها مشکل

دارند. شما وزير هستيد و بايد يک کاري بکنيد. اگر اينها به کار خلاف بيفتند، تقصير شماست. گفت اين جوان‌ها به‌درد اين مملکت

مي‌خورند. بايد يک فکري براي آنها کرد. با آقاي حداد عادل هم که رييس مجلس بود، مدام از درد مردم حرف مي‌زد».

موذن‌زاده آن‌قدر ملاقات‌کننده در بيمارستان داشت که در مواقع بيداري بايد وقت خود را به احوالپرسي با آنها مي‌گذراند. منصور

موذن‌زاده مي‌گويد: «کسي را رد نمي‌کرد. با اينکه حال بدي داشت، همه را مي‌پذيرفت و با همه هم صحبت مي‌کرد. بعضي وقت‌ها که

ديگر اتاق جا نداشت، ما مجبور مي‌شديم که از اتاق بيرون برويم». سراج‌زاده هم در اين‌باره مي‌گويد: «وقتي در بيمارستان بود،

دسته‌دسته دخترها و پسرها مي‌آمدند و از او عيادت مي‌کردند و مي‌رفتند. با اينکه حال خوشي نداشت، يکي‌يکي‌شان را ماچ مي‌کرد و

با آنها احوال‌پرسي مي‌کرد». پس از مدتي براي گشاد شدن سوند موذن‌زاده، عملي موفقيت‌آميز صورت مي‌گيرد اما ديگر دير شده بود.

سرانجام ريه پيرمرد نيز به دست سرطان از کار مي‌افتد و او جهان رادر 6 خرداد ماه 1384 بدرود مي‌گويد.

مراسم ختم موذن‌زاده در حالي در مسجد اردبيلي‌هاي تهران برگزار مي‌شود که اين مسجد مملو از آدم بوده است. جعفر موذن‌زاده گله‌اي

هم از مسؤولان دارد؛ «شبي 5 هزار نفر براي مراسم ختم و شام غريبان و شب هفتم و چلهم پدر به مسجد آمدند. آن‌قدر جمعيت زياد

بود که بسياري از آنها در کوچه بودند و مسجد ديگر جا نداشت. بيشتر از 15 ميليون تومان فقط هزينه همين مراسم شد که پرداخت

همه آنها بر عهده خانواده و دوستان پدر افتاد و حتي يک‌نفر نيامد يک جلد قرآن به اين مسجد هديه کند. از بزرگان و سران نظام

خيلي‌ها به مسجد آمدند ولي هيچ‌کس هيچ کمکي به ما نکرد. از روزي که فهميدند پدر در بيمارستان بستري است، مدام براي عيادت با

او مي‌آمدند. اتاق پدر هميشه شلوغ بود و حتي براي خانواده او هم جا نبود.

خيلي از دولتي‌ها و سران نظام به بيمارستان آمدند و با پدر عکس گرفتند و رفتند. هزينه بيمارستان‌پدر هم حدود 20 ميليون تومان شد

که باز همه را خودمان پرداخت کرديم. مسؤولان اين‌همه درباه اهميت اذان پدر گفتند ولي حداقل نيامدند کمکي به خانواده او براي

پرداخت هزينه بيمارستان‌‌اش کنند. من بازنشسته موسسه تحقيقات خاک و آب هستم و بقيه اعضاي خانواده ما هم از قشر مرفه نيستند.

نمي‌دانيد با چه مکافاتي توانستيم از پس اين هزينه‌ها برآييم»

زندگي نامه قاريان بزرگ جهان

پنج‌شنبه 20 تیر 1392 :: 16:28 :: نويسنده : amirkazemi1

1 – محمد رفعت :
   استاد «محمد رفعت» ملقي به «اميرالقـرّاء» در سال 1300 هجري قمري (1261 هجري شمسي) در شهر قاهره ديده به جهان گشود. در 6 سالگي به دليل بيماري شديدي بينائي خود را از دست داد و براي هميشه از نعمت بينايي محروم شد. پدرش شيخ «محمود رفعت» مشوّق وي به فراگيري قرآن شد و او نزد استاد شيخ «حمـّاده» جهت فراگيري علوم قرائت و حفظ قرآن كريم روانه ساخت تا اينكه بواسطه نبوغش در اين علم و فن پيشرفت چشمگيري نمود و در سال 30 سالگي به اوج شهرت غيرقابل وصفي رسيد.
   استاد رفعت، حافظ قرآن مجيد،مسلّط به انواع قرائات و مبتكر در خلق الحان و اصوات زيباي قرآني مي باشد كه قرائت و لحنش در دنياي اسلام موجب تحسين و شگفتي اساتيد است. وي در علم قرائت قرآن، اسلوبي منحصر بهفرد داشت و به واسطه نبوغ ذاتي اش در خلق اصوات و تسلط به تجويد وقدرت اداي حروف و مهارت در وقوف آيات الهي همواره در بين مشاهير قرّاء قرآن، ممتاز و بي نظر بوده است.
   مرحوم استاد شيخ محمد رفعت، پساز عمري پربركت درسن 69 سالگي در سال 1369 هجري قمري (1328 هجري شمسي) دعوت حق را لبيك گفت و به رحمت ايزدي پيوست.
2) مصطفي اسماعيل :
   مرحوم استاد مصطفي اسماعيل مقلب به «اكبر القـرّاء» در ناحيه «طنطـاء» مصر ديده به جهان گشود و از همان اوايل كودكي تحت آموزشهاي اوليه استاد «سيد احمد البدوي» قرائت قرآن را فرا گرفت و سپس در مؤسسه «الاحمدي» طنطـاء در نزد استاد «ابراهيم سلّام» و به همراه مرحوم استاد «خليل حصري» تحصيل علوم عالي قرائت را دنبال كرد.
   مرحوم استاد، بهكليه قرائات سبعه و راويان قرّاء تسلط و چيرگي خاصي داشت و با قرائت هاي گوناگون،قرآن كريم را تلاوت مي نمود ، اما اكثراً به قرائت و روش مصري به تلاوت آيات مبادرت مي ورزيد.
   مرحوم استاد مصطفي اسماعيل در سال 1356 هجري شمسي (1976 ميلادي) در «قاهر» به رحمت ايزدي پيوست.
3) محمّـد صديّق منشـاوي :
   مرحوم اتاد منشاوي ملقب به «شهيد القرّاء» در سال 1299 هجري شمسي در شهر «منشاه» مصر متولد شد و به همين مناسبت به «منشاوي» معروف» شده است.
   پدرش شيخ صديق منشاوي از قاريان مشهور عصر خود به شمار مي آمد و لذا استاد محمد صديق منشاوي به تشويق و تعليمپدر كه اولين آموزگارش بود به آموزش معارف و علوم قرآني و تعليم فرائتهاي قرآني پرداخت.
   استاد محمد صديق منشاوي در ميان متأخرين بي نظير و در ميان متقدمين كم نظير بوده و از مفاخر قرّاء و مبتكر در الحان گوناگون قرائت قرآني به شمار مي رود.
   سبك تلاوت، صوت گرم وحزين ، تلفظ صحيح و بيان قوي كلمات ازمختصات قرائت مرحوم استاد منشاوي به شمار مي رود كه با چيرگي و مهارت كامل و تسلطي فوق العاده، شنونده را به آيات الهي متوجه مي سازد.
   مرحوم منشاوي به واسطه عمر كوتاهش ، به تعداد محدودي از كشورهاي شيخ نشين حاشيه خليج فارس به تلاوت قرآن پرداخت.
   مرحوم منشاوي در اواخر عمر كوتاهش بر اثر ابتلا به سرطان حنجره، مجبور به عمل جراحي گلو گشت و شدت بيماري چنان بود كه پزشكان معالجش او را اكيداً از قرائت قرآن كريم منع نمودند.
سرانجام استاد «محمدصديق منشاوي» در سن 49 سالگي در سال 1348 هجري شمسي در شهر «قاهره» ديده از جهان فرو بست.
4) ابوالعَينَين شُعَيشَع :
   استاد شعيشع در سال 1343 قمري مطابق با 1922 ميلادي در ناحيه «بيلاء» از استان «كفر شيخ» در منطقه «مصرعليـا» متولد شد. مراحل اوليه قرائت را تحت آموزش برادر بزرگش «احمد شعيشع» فرا گرفت و سپس در كنار اساتيد فن قرائت به تكميل اين علم پرداخت.
   استاد شعيشع تنها قاري عصر خويش بهشمار مي رود كه به روش استاد مرحوم «محمد رفعت» بهتلاوت مي پردازد و بدين سبب وي از مشاهير عصر خود به شمار مي رود وهمواره مشتاقان قرآن كريم از تلاوتهايش در جهان فيض مي برند.
   استاد شعيشع در قرائت تسلّطي فوق العاده دارد. وي به انواع قرائات سبعه و عشره، استادي و چيرگي خاصي دارد. ايشان اغلب قرائت خود را به طريق روايت «حفص» از «عاصم» طبق رسم الخط قرآن كريم تلاوت مي نمايد.
   استاد شعيشع در خانداني از قاريان قرآن كريم متولد و پرورش يافته است و قاري مشهور مرحوم استاد «عبدالفتّاح شعشاعي» عموي ايشان و استاد «عبدالباسط عبدالصّمد» خواهرزاده ايشان مي باشد.
   استاد «ابوالعينين شعيشع» در سال 1360 هجري قمري در سن 17 سالگي براي اولين بار در راديوي مصر مبادرت بهتلاوت قرآن كريم كرد. وي تمامي موفقيتهاي خويش را در اين زمينه مرهون مساعدتهاي مرحوم شيخ «عبدالله عفيفي» شاعر و مؤلف داستان «پيامبر بزرگ اسلام» مي داند.
5) محمود خليل الحُصَري :
    استاد «محمود خليل حصري» در روستاي «شِبرُ النَّعله» در مركز «طنطـا» چشم به جهان گشود و به مناسبت اينكه شغل پدرش حصيربافي بود به «حصري» معروف شد.
   استاد حصري، اولين كسي بود كه فكر قرائت قرآن را توأمبا صداي خوش در سر پروراند و پس از آن راديوي مصر ، صوت دلنشين قرآنش را از قاهرهپخش نمود.
   وي در انتخاباتي كه در سال 1944 ميلادي براي شناسايي بهترين قاري قرآن در راديو مصر برگزار شد از بين 200 قاري، رتبه اول را احراز نمود.
   استاد حصري به گفته خودش، اولين قاري اي بود كه به خارج مسافرت نموده است. وي در سال 1960 ميلادي به همراه «جمال عبدالناصر» به كشورهاي هند و پاكستان مسافرت نموده و پس از آن در سال 1961 ميلادي به همراه «شيخ محمود شلتوت» مفتي اعظم مصر به كشورهاي پاكستان، اندونزي، مالزي، فيليپين و هونگ كنگ مسافرت نمود.
   همچنين در سال 1965 ميلادي به مدت 10روز در مسجد پاريس به تلاوت قرآن پرداخت كه پس از استماع كلام خدا، 10 نفراز فرانسويان مسيحي به دين اسلام مشرف شدند.
   در آمريكا نيز 18 نفر مرد و زن مسيحي مسلمان شدند كه در ميان آنها سه مهندس و دو پزشك وجود داشت.
   استاد «محمد خليل الحصري» سرانجام در سال 1390 هجري قمري در مسافرتي كه به كشور كويت داشت درگذشت.
6) محمود علي البَنّـاء :
   شيخ «محمود علي البناء» درسال 1926 ميلادي (1305 هجري شمسي) در روستاي «شراباس» از استان «منوفيه» مصر متولد شد.
   او نيز مانند ساير اساتيد فن قرائت، تحت تأثير تشويق و اصرار خانواده، تعليم اين علم را آغاز نمود. مسجد «الاحمدي» در شهر «طنطاء» اولين مكاني بود كه وي در آنجا فراگيري قرآن را آغاز كرد. پس از آن با سپري كردن دوره مقدماتي، به مدرسه ديني واقع در مركز استان «منوفيه» منتقل شده و در آنجا از محضر اساتيد بزرگ علم قرائت بهره ها جسته، علوم و فنون و قواعد تلاوت و قرائتهاي مختلف را آموخت. سپس در محضر استاد «ابراهيم سلام» كه از بزرگترين اساتيد شهر «طنطاء» بود، توانست در مسير تعليم اين علوم به پيشرفتي چشمگير نائل آيد. پس از آن، با راهنمايي اين استاد ارجمند وارد «الازهر» شده و پس از تحصيل در آنجا بهتدريس در آن پرداخت.
   استاد مرحوم «علي البنّاء» پس از وفات شيخ «خليل الحصري» به سمت شيخ القرآني مصر منصوب شد و پس از وفات ايشان شيخ «عبدالباسط» عهده دار اين منصب شد.
   سرانجام اين استاد شهير علم قرائت قرآن در سال 1985 ميلادي پس از بازگشت از امارات متحده عربي بر اثر يك بيماري در شهر «قاهره» ديده از جهان فروبست.
   فرزند ويشيخ «احمد علي البناء» از قاريان مشهور قرن حاضر به شمار مي رود كه استماع تلاوتهاي او، يادآور قرائتهاي محزون پدر فقيدش مي باشد.
7) عبدالباسط محمد عبدالصّمد :
   استاد «عبدالباسط محمد عبدالصمد» در سال 1349 هجري قمري (1306 هجري شمسي) در روستاي «ارمنت» از توابع استان «قنا» در جنوب مصر (در هفده كيلومتري قاهره) به دنيا آمد.
   پدرش «عبدالصمد» لوكوموتيوراني بود كه علايق مذهبي بسيار قوي داشت و از اين رو فرزندش را از همان سنين كودكي به فراگيري قرآن تشويق و ترغيب كرد.
   استاد عبدالباسطدر ده سالگي قرآن را حفظ نمود. در دوازده سالگي قرائات سبعه و در جهارده سالگي قرائات عشره را آموخت.
وي در ايام جواني تحت تأثير صوت رساي«شيخ محمد رفعت» قرار گرفته و به تقليد از او پرداخت. استاد ديگر او «شيخ محمد سليم حماده» بود كه علم قرائات مختلف، تجويد و علوم ديني را به او آموخت.
   استاد عبدالباسط در سن شانزدهسالگي به عنوان قاري ممتاز در مصر شناخته شد و اين امر تعجب و تحسين همگان را برانگيخت. وي در سن نوزده سالگي براي اولين بار به قاهره مسافرت كرده و به تلاوت قرآن مي پردازد.
   استاد «عبدالباسطز در سال 1325 هجري شمسي (در سن 19 سالگي) با دختر عموي خود ازدواج كرد كه حاصل اين ازدواج چهار پسر بود به نامهاي جمال، محمد، طارق و خالد كه «طارق» به عنوان جانشين استاد عبدالباسط شناخته مي شود.
   مرحوم عبدالباسط در سن 24 سالگي رسماً اجازه تلاوت در راديوي مصر را دريافت كرده و هفته اي يك بار به تلاوت پرداخت و پس از فوت استاد «محمود علي البنّاء» به عنوان «شيخ القرّاء» مصر برگزيده شد.
   وي تقريباً به همه جهان مسافرتكرده ، در سال 1985 ميلادي چهار بار به آمريكا سفر مي كند و افراد زيادي بوسيله او مسلمان مي شوند از جمله : 6 نفر در لوس آنجلس آمريكا، 92 نفر در اوگاندا، 6 نفر در آفريقاي جنوبي، 18نفر در زامبيا و چند نفر هم در كشورهاي ديگر.
   استاد عبدالباسط درفيلم «محمد رسول الله» به كارگرداني «مصطفي عقاد» ليبيائي به جاي «بلال حبشي» (مؤذن پيامبر «ص» اذان مي گويد.
   وي در شهر «كاظمين» عراق، آيه 35 سوره نور را با يك نفس قرائت مي كند كه حضار مجلس همه از جا بر مي خيزند و تكبير مي گويند و موجب شگفتيتمامي حاضرين در مجلس مي شود.
   استاد عبدالباسط در سال 1986 ميلادي (دوسال قبل از رحلتش) بر اثر يك حادثه رانندگي در جنوب قاهره به شدت زخمي مي شود. اين حادثه يكي از چشمان استاد را دچار آسيب مي كند كه البته بر اثرجراحي بهبود مي يابد. سرانجام استاد «عبدالباسط» در روز چهارشنبه نهم آذرماه 1367 هجري شمسي (1988 ميلادي) طي يك بيماري، در قاهره دعوت حق را لبيك گفته و به ديار باقي شنافت. روحش شاد.
8) محمد محمد طبلاوي :
   استاد «محمد محمود طبلاوي» در سال 1934 ميلادي (1312 شمسي) در شهر «نيت عقبه» در استان «جيزه» مصر چشم بهجهان گشود. درسن 9 سالگي قرآن را حفظ كرد و پس از آن بطور مرتب نزد استادش «شيخ عنيم زحوي» مرور مي نمود.
   در سن 11 سالگي قرآن را با احكام و قواعد قرائت از حفظ مي خواند و از آن به بعد در محافل و مجالس كوچك شبانه تلاوت مي كرد. در سن 13 سالگي به آموزشگاه قرائت در دانشگاه الازهر پيوست و مدت 6 سال در آنجا به تحصيل مشغول شد كه ابتدا اجازه «حفص» به وي داده شد سپس گواهينامه عالي و پس از آنگواهينامه تخصصي در علم قرائت دريافت نمود كه اين مدرك عاليترين مدرك در زمينه قرائت در كشور مصر محسوب مي شود و برابر با ليسانس است.

استاد «طبلاوي» در سن 16 سالگي تلاوت را در سطح كشور مصرآغاز كرده و معروف شد. وي مي گويد: «من قران را به خاطر جنبه تعبدي آن ، هرروز مي خوانم، لذا هر هفته يكبار قرآن را ختم مي نمايم. در روز جمعه هر هفته از اول قران شروع و در روز پنجشنبه هفته بعد قر‌آن را ختم مي كنم. براي مرور قران هر روز 2ساعت و نيم وقت مي گذارم و مجموعاً 5 جزء را تلاوت ميكنم بدين ترتيب صبح يك ساعت، 2 جزء ، عصر يك ساعت ، 2 جزء وهنگام خوابيدن نيم ساعت يعني يك جزء».

   استاد طبلاوي، 7 پسر و 5 دختر دارد كه به گفته خودش همه آنها حافظ قران هستند.
9) محمود صديق منشاوي :
   استاد «محمود صديق منشاوي» در سال 1319 هجري شمسي در شهر «منشاه» مصر به دنيا آمد. پدرش «صديق منشاوي» بود كه به تدريس قرآن در دانشگاه «الازهر» مي پرداخت و با علوم اسلامي ديگر همچون فقه و تفسير قرآن نيز آشنايي داشت.
   جدّ وي «شيخ طيب منشاوي» از اساتيد خوشنويسي و حافظ كلقران بود كه تمام قران را چهارمرتبه با خط زيباي نسخ تحرير نموده است.
   معلم اصلي وي در تعليم قرائت قرآن مجيد، «شيخ خليل عثمان» قاري مصر بود كه از فضلاي علوم قرآني در شهر «منشاه» به حساب مي آمد.
   استاد «محمود صديق منشاوي» پس از پايان تحصيلات متوسطه، جهت طي مدارج عالي، وارد دانشكده دارالعلوم دانشگاه «الازهر» مصر شده و موفق به اخذ گواهينامه ليسانس در رشته آموزش و پرورش گرديد.
   وي بنا به دعوت تعداد زيادي از كشورهاي اروپائي، آسيايي و آفريقايي جهت قرائت قران كريم مسافرت نموده و با اساتيدي همچون «عبدالباسط » ، «مصطفي غلوش» و «عبدالحكم» و بسياري از قرّاء ممتاز همسفر بوده است.
10) احمد الرُّزيقي :
   استاد «احمد الرزيقي» در سال 1943 ميلادي در قريه «ارمنت» از استان «قنا» در كشور مصر و در ميان خانواده اي كه همگي حافظ و قاري قرآن كريم بودند پا به عرصه وجود نهاد. در سال 1950 پدرشاو را به مدرسه ابتدائي فرستاد اما شنيدن صداي زيباي استاد «عبدالباسط» از راديو، چنان وي را مجذوب ساخت كه تصميم گرفت جز در اين راه قدم نگذارد.
   وي از علاقمندان به استاد مرحوم«عبدالباسط» مي باشد كه در سفرهاي متعددي ايشان را همراهي كرده است و از جمله اساتيدي است كه به قرائتهاي مختلف آشنايي داشته و در زمينه موسيقي قرآن و مقامات و نغمه هاي قرآني نيز، استادي والامقام مي باشد. وي به عنوان دبير كل سنديكاي قرائت و حفظ قرآن كريم مشغول فعاليت است.
11) شحّات محمد انور :
    استاد «شحات انور» در سال 1329 هجري شمسي در روستاي «كَفَرُالوَزير» در مركز «ميت غمر» در استان «دكحليه» در مصر به دنيا آمد. در سه سالگي پدر خود را از دستداد و از آن موقع تحت تربيت دائي خود «شيخ حلمي محمد مصطفي» قرار گرفته و قرائت قرآن رافرا گفت. وي از سه سالگي شروع به حفظقرآن كرده و پس از شش سال كل قرآن را حفظ نمود واز 9 سالگي به مدت 3 سال متوالي نزد شيخ «علي سيد احمد الفرغجي» و شيخ «حسين منصورز علم تجويد قرآن را فرا گرفت.
   شيخ «شحات محمد انور» از 12 سالگي قرائت قرآن كريم را در مجالس آغاز كرد و در حاليكه 27 سال از عمرشمي گذشت بهقرائت قرآن در راديو مصر پرداخت.
هنگاميكه مرحوماستاد «عبدالباسط» و مرحوم استاد «علي البناء» صداي او را از راديو مي شنوند (در سال 1358هجري شمسي) مي گويند: «او مي تواند در آينده از مشاهير مصر شود» و بالاخره هم بنا به درخواست استاد مرحوم «عبدالباسط» كه در آن زمان رئيس انجمن قرّاء مصر بود به عضويت هيئت رئيسه آن انجمن درامد و در اين سمت به انجام وظيفه پرداخت.
12) استاد راغب مصطفي غَلوَش :
    استاد «راغب مصطفي غلوش» در روستاي «برمه» مركز «طنطاء» از توابع مصر بدنيا آمد. خانواده وي از قرّاء ممتاز كشور مصر بوده و پدرش نيز از قاريان ممتاز بود.
   اساتيد وي، مرحوم شيخ «عبدالقندي شرقاوي» مرحوم شيخ «ابراهيم طبليحي» و مرحوم «ابراهيم سلّام» بوده اند. اما در سبك و روش، پيرو مرحوم استاد «مصطفي اسماعيل» ميباشد.
   وي از 16 سالگي تلاوت خود را در محافل و مجالس آغاز كرد و در سن 24 سالگي پس از اينكه از ميان 160 قاري برگزيده مي شود وارد راديو و تلويزيون شد كه بنا به گفته خودش، در اين سن، كمترين سن را در بين قاريان كشور مصر داشته است.
   استاد غلوش مي گويد: «من بحمدالله به بسياري از كشورهاي دنيا از جمله كشورهاي اروپايي، آسيايي و كشورهاي آفريقايي سفر كرده و با بسياري از اساتيد قرآن از جمله مرحوم «خليل الحصري» و مرحوم «مصطفي اسماعيل» و مرحوم «منشاوي» و مرحوم «نصرالدين طوبار» و استاد «محمد بسيوني» در اين سفرها همسفر بودم. درمسافرتي كه در كنار مرحوم «استاد طوبار» به كشورهاي «فرانسه» ، «انگلستان» ، «آمريكا» و «كانادا» داشتم، در مراكز اسلامياين كشورها تلاوت مي كرديم و در يكي از اين مجالس 25 نفر از مسيحيان مسلمان شدند».
13) استاد محمد احمد بسيوني :
   استاد «محمد احمد بسيوني» در سال 1330 هجري شمسي در كشور مصر به دنيا آمد. پدرش كه حافظ و قاري قرآن مي باشد به پيشنهاد يكي از دوستانش، او را از كودكي به محافل قرآني برد و وي قرآن را تحت نظر پدرش در سن 10 سالگي حفظ نمود.
   پس از آموزش ابدايي وارد دانشگاه الازهر شد و تا سطح ليسانس در آن دانشگاه درس خواند و از دانشكده اصول دين در دانشگاه الازهر فارغ التحصيل شد و سپس در همان جا به تدريس علوم ديني همت گماشت.
   استاد «بسيوني» از 12 سالگي تلاوت قرآن را شروعنمود و در سن 24 سالگي نيزوارد صدا و سيماي كشور مصر شد.
   وي هم اكنون ، ضمن قرائت قرآن ، مدرس علوم ديني در دانشگاه الازهر مي باشد.
14) استاد سيّد متولّي عبدالعال :
    تولد وي در خانواده اي متعهد و پاي بند به مسائل عرفاني و ديني بود. مادرش به خاطر علاقه و ارادتي كه نسبت به رجال صوفيه داشت، از همان آغاز نام «سيّد» راكه به يكي از عرفاي بزرگ (سيد احمد البدوي) متعلق بود بر وي نهاد تا او نيز جز در اين راه گام ننهد. «متولي» هم ، نام پدر اوست.
   استاد «متولي» در سن 7 سالگي، سه جزء قرآن را حفظ نمود و پس از پنج يال در سن 12 سالگي موفق به حفظ كل قرآن كريم گرديد. پس از آن به آموختن احكام و قواعد تجويد و قرائت پرداخت و از همان 12 سالگي بصورت جدي تلاوت قرآن را آغاز كرده و از اساتيد قديمي مانند «عبدالباسط» و «مصطفي اسماعيل» تقليد نمود و در سن 13 سالگي طريقه و سبك خاصي در قرائت قرآن براي خود برگزيد.

احادیث درباره توبه

پنج‌شنبه 20 تیر 1392 :: 15:53 :: نويسنده : amirkazemi1

-حضرت صادق عليه السلام فرمود: كه رسول خدا (ص ) فرمود: خداى عزوجل فرمايد بعزت و جلالم سوگند من بنده اى كه بخواهم رحمتش كنم از دنيا بيرون نبرم تا اينكه هر گناهى كرده است (عوضش را) يا بوسيله بيمارى در تنش ، يا بتنگى در روزيش ، يا با ترس و هراس در دنيايش ، و اگر باز هم چيزى بماند مرگ را بر او سخت كنم ، و بعزت و جلالم سوگند بندهاى را كه بخواهم عذاب كنم از دنيا بيرون نبرم تا هر كارى نيكى انجام داده (عوض كاملش ) را باو بدهم : يا بفراخى در روزيش ، و يا بسلامت در تنش ، و يا بآسودگى خاطر در دنيايش ، و اگر باز هم چيزى باقى ماند مرگ را بر او آسان كنم . اصول كافى جلد 4 صفحه 180