|
امام خامنه ای مد ظله العالی |
|||
|
جمعه 21 تیر 1392 :: 16:22 :: نويسنده : amirkazemi1
بسیاری می پندارند برای تقرب به خدا کارهایی خارق العاده لارم است اما فرشته مقرب الهی برای چند کار بظاهر عادی آرزو دارد که از آدمیزادگان باشد کاری چون تشییع جنازه و آب دادن تا اکرام بتیم و عیادت مریض و آشتی بین اقراد و سرانجام همنشیتنی با دانشمندان و شرکت در نماز جماعت (برگرفته ازسایت خبرنامه دانشجویان) جمعه 21 تیر 1392 :: 16:12 :: نويسنده : amirkazemi1
برای دیدن اسم عشق تان کمی با انگشتان دست تان گوشه های چشم تان را بکشید! (مثل ژاپنی ها)
جمعه 21 تیر 1392 :: 16:09 :: نويسنده : amirkazemi1
خواب دیدم دوش تا مولا امیرالمومنین صدر مجلس بود و می گفت از ولایت اینچنین باب فیض و معرفت راه ولی است
رستگاری در ره فرزند ما سید علی است عشق او در دل نشان عزت است
بی ولایت هر عمل خود موجبات ذلت است هر که فرزندم علی را دوست دارد خویش ماست
روز محشر چون شهید کربلا در پیش ماست آنچه گوید او فقط تفسیر قرآن است و بس جای او را پیش ما هرگز نگیرد هیچ کس در کلامش شک و تردیدی نباشد هیچگاه
روشنی بخشد زمین را تابش خورشید و ماه او سفیر انبیاء و اولیاء گردیده است
گرچه غم ها از خواص امتش هم دیده است امت ما خوب میداند که او فرزند ماست قدردانی از ولایت ای مسلمان پند ماست جعفری جانش فدای رهبر فرزانه است
غیر او در خانه ی دلهای ما بیگانه است جمعه 21 تیر 1392 :: 16:07 :: نويسنده : amirkazemi1
خِرقه فقر
بر در ميكـــــدهام دست فشان خواهى ديد پـــــــاىكوبان، چو قلندرمنشان خواهى ديد
باز سرمست از آن ساغر مى، خواهم شد بيهُشم مسخره پير و جـــــــوان خواهى ديد
از درِ مـــــدرسه و ديْــــر برون خواهم تاخت عــــــاكف ســـايه آن سرو روان خواهى ديد
از اقــــامتگه هستى، به سفر خواهم رفت به سوى نيستىام رخت كشان خواهى ديد
خرقــــه فقر به يكباره تهى خـــــواهم كرد ننگ اين خــــرقه پوسيده، عيان خواهى ديد
بــــــاده از ســــاغر آن دلزده خواهم نوشيد فـــــارغم از همه ملك دو جهان خواهى ديد
بهار آرزو
بــــر در ميكـــدهام پرسه زنان، خـــواهى ديد پيــــر دلبــــــاخته با بخت جوان، خواهى ديد
نــــو بهــــار آيـــــد و گلـــــــــزار شكوفا گردد بــــىگمــــان كوتهى عمر خزان، خواهى ديد
مرغ افسرده كه در كنج قفس محبوس است بــــر فـــــــراز فلك از شوق، پران خواهى ديد
سوزش بـــاد دى، از صحنه برون خواهد رفت بـــــارش ابــــــر بهــارى به عيان خواهى ديد
قـــــــــوس را باد بهارى به عقب خواهد راند پس از آن قوس قزح را چو كمان، خواهى ديد
دلبــــــر پردگى از پـــــــرده برون خواهد شد پــــرتـــــو نور رُخش، در دو جهان خواهى ديد
ديار قدس
دست از دلم بدار، كه جانم به لب رسيد انــــدر فــــــراقِ روى تو، روزم به شب رسيد
گفتم به جــان غمزده: ديگر تو غم مخور غم رخت بست و موسم عيش و طرب رسيد
دلـدار من چو يوسف گمگشته بازگشت كنعـــــان، مــــرا ز روى دل مـــــــلتهب رسيد
راز دلــــم كــــــه قلب جفـا ديده ام دريد از سينـــــــهام گذشت و به مغز عصب رسيد
مـــــرغ ديـــــار قدس، از آن پر زنان رميد بــــــــر درگهـــــــى كه بود ورا منتخب، رسيد
دارالسلام، روى سلامت نشــــان نــداد بگــذشت جـــــــان از آن و به دارالعجب رسيد
روى يار
اين رهــــــــروان عشق، كجا مـــىروند زار؟ ره را كنــــاره نيست، چــرا مى نهند بار؟
هـــــر جـــــا روند، جز سر كوى نگار نيست هــــر جـــــــا نهند بــار، همانجا بود نگار
ســـاغـــر نمىستانند از غير دست دوست ســــاقــى نمىشناسند از غيـر آن ديار
در عشق روى اوست، همه شادى و سرور در هجـــر وصل اوست، همه زارى و نزار
از نـــــــور روى اوست، گلستان شود چمن در يـــــاد سرو قــــــامت او، بشكفد بهار
ما را نصيب روى تــــو، با اين حجاب نيست بــــــردار اين حجاب از آن روى گلعــــذار
با كه گويم
بــــا كــــــه گويم غم ديوانگى خود، جز يار؟ از كه جويم ره ميخــانه، به غير از دلدار؟
سرّ عشق است كه جز دوست نداند ديگر مــىنگنجد غم هجـــران وى، اندر گفتار
نــــو بهـــــــار است، درِ ميكـده را بگشاييد نتـــــوان بست در مـــيكده در فصل بهار
بــــاده آريد در اين فصل، بـــــه ياد سـاقى نســـــزد رفت به گلــزار بدين حال خمار
خَم زلفـــــــى بگشا، اى صنم باده فروش حـــاجت اين دل غمگين به سر زلف برآر
روز ميلادِ مهين عاشــــق يار است، امروز مـــــــددى كن، سر خُم را بگشا بر ابرار
حالتــــــــى رفت ز ديدار رُخش بر مستان مىنگويم به كسى، جز صنم باده گسار
باده هوشيارى
بــرگير جام و جــامه زهد و ريا درآر محـــراب را به شيخ ريــــــــاكـــــار واگــــذار
بــــــا پير ميكده، خبــر حال ما بگو بـــــــا ســــاغرى، برون كند از جان ما خمار
كشكول فقــر شد سبب افتخار ما اى يـــــــــار دلـــــفريب، بيفـــــزاى افتخـــار
مــــا ريزه خوار صحبت رند قلندريم با غمـــزهاى نــــــواز، دل پيـــــــر جيره خـوار
از زهر جانگداز رقيبم سخن مگوى دانــــــى چهها كشيدم از اين مـــــار خالدار؟
بــوس و كنار يار، به جانم حيات داد در هجر او، نه بــوس نصيب است و نى كنار
هشــدار ده به پير خرابات، از غمم ســـاقى، ز جــــام بـــــــاده مرا كرد هوشيار
خُم مى
دكّـــــه عطر فروشى است و يا معبر يار؟ مـــــاه روشنگــــر بزم است و يا روى نگار؟
اى نسيم سحـــــرى، از سر كويش آيى كـــه چنين روح فــــزايى و چنين غاليه بار؟
غمزهاى تا بگشــــــايى به رُخم راه اميد لطفى اى دوست، بر اين دلشده زار و نزار
در ميخانه به رويـــم بگشوده است حريف ســـــاغرى از كف خود بازده، اى لاله عذار
خُم مى زنده، اگر ساغرى از دست برفت ســــر خُم باز كـــــــن و عقده ز جانم بردار
بــــر كَنَم خـــرقه سالوس، اگر لطف كنى ســـــــــر نهم بر قَدَمَت خرقه گذارم بكنار
ديار دلدار
كــــور كورانه به ميخانه مرو، اى هشيار خـــانه عشق بــــود، جــــــامه تزوير برآر
عـاشقانند در آن خانه، همه بى سر و پا سروپـــــايى اگرت هست، در آن پانگذار
تــــو كه دلبسته تسبيحى و وابسته دير ســـاغر بـــــــاده از آن ميكده، اميد مدار
پاره كن سبحه و بشكن درِ اين دير خراب گر كه خــواهى شوى آگاه، ز سرّالاسرار
گـــر ندارى سر عشاق و ندانى ره عشق سر خــود گير و ره عشق به رهوار سپار
باز كن اين قفس و پاره كن اين دام از پاى پــــرزنان، پـــــردهدران رو به ديــــار دلدار
پرتو خورشيد
مــــژده اى مــرغ چمن، فصل بهار آمد باز موسم مىزدن و بـــوس و كنار آمد باز
وقت پـــــــژمـــردگى و غمزدگى آخر شد روز آويختن از دامــــــن يــــار آمد بــــاز
مـــــُردگيها و فـــرو ريختگيهـــــــــا بشدند زندگيها به دو صد نقش و نگار، آمد باز
زردى از روى چمـــــن بار فرابست و برفت گلبن از پــــرتـو خورشيد به بار آمد باز
ساقى و ميكده و مُطرب و دست افشانى به هــــــواى خَم گيسوى نگار آمد باز
گــــر گذشتى به درِ مدرسه، با شيخ بگو: پى تعليم تــــــو، آن لاله عذار آمد باز
دكــــه زُهــــد ببنديد در اين فصـــل طَــرب كه به گـــــوش دلِ ما نغمه تار آمد باز
مستى عشق
در ميخـــــانه به روى همــــــــــــــه باز است هنوز سينــــــه سوخته در سوز و گـــداز است هنوز
بى نيازى است در اين مستى و بيهوشى عشق درِ هستــــى زدن از روى نيــــــــاز است هنوز
چـــــــاره از دورى دلبـــــــر نبـــــــود، لب بـــــربند كه غلام درِ او، بنـــــده نــــــــــواز است هنـــوز
راز مــــــگشاى، مـــــــگر در بـــــــرِمست رُخ يار كه در اين مـــــــرحله، او محرم راز است هنوز
دست بـــــــ-ردار ز ســـــــوداگرى و بــــوالهوسى دست عشــّاق سوى دوست دراز است هنوز
نــــــرسد دست مــــــــن ســـــــوخته بردامن يار چه تـــوان كرد كه در عشوه و ناز است هنوز؟
اى نسيم سحـــــــرى، گـــــــــر سر كويش گذرى عطـــــر بـــــرگير كه او غاليه ساز است هنوز
سايه سرو
ابـــــــرو و مژّه او تير و كمان است هنوز طرّه گيسوى او عطر فشان است هنوز
مـــــا به سوداگرى خويش، روانيم همه او به دلبردگى خويش روان است هنوز
ما پى ســايه سَروش به تلاشيم، همه او ز پندار من خسته، نهان است هنوز
ســر و جانى نبود تا كه به او هديه كنم او سراپاىْ همه روح و روان است هنوز
من دلســـــوخته، پــــروانه شمع رخ او رُخِ زيباش عيان بود و عيان است هنوز
قدسيــــان را نرسد تا كه به ما فخر كنند قصّه عَلّمَ الاسما به زبان است هنوز
عروس صبح
امشب كه در كنار منى، خفته چون عروس زنهــــار تا دريــــغ ندارى، كنــــــــــار و بوس
اى شب، بگيـــــر تنگ به بر نوعروس صبح امشب كه تنگ در بر من، خفته اين عروس
لب بر نــــــدارم از لب شيرين شكّــــــرش گـــــــــر بانگ صبح بشنوم و گر غريو كوس
يا رب، ببند بــــــــــر رُخ خورشيد، راه صبح در خواب كـــــن موذن و در خاك كن خروس
يك امشبى كه با منى، از راه لطف و مهر جبــــــــران شود بقيّـــه عمر، ار بود فسوس
نارِندَم ار بخــواهم كاين شب، سحر شود باشد اگــــــــــر به تخت سليمانىام جلوس
هندى ز هند تا به سر كويت آمده است كى دل دهد به شاهى شيراز و ملك طوس
فنون عشق
جامى بنوش و بر در ميخانه، شاد باش در يـاد آن فرشته كه توفيق داد، باش
گــــر تيشــــــــهات نباشد تا كوه بركنى فرهــاد باش در غم دلدار و شاد باش
رو حلقـــــــه غلامى رندان به گوش كن فرمــــــانرواى عالم كون و فساد باش
در پيچ و تاب گيسوى ساقى، ترانه ساز با جان و دل لواى كش اين نهاد، باش
شـــــاگرد پيرميكده شو در فنون عشق گــردن فرازْ بر همه خلق، اوستاد باش
مستان، مقام را به پشيزى نمــــىخرند گـــو خسرو زمـــــــانه و يا كيقباد باش
فـــــــرزند دلپذير خـــــــــرابات، گر شدى بگــذار ملك قيصر و كسرى به باد باش
آواز سروش
بر در ميكــــــــده، پيمانه زدم خرقه به دوش تا شـــود از كفــــــم آرام و رَوَد از سر هوش
از دم شيخ، شفـــاى دل من حاصل نيست بايدم، شكـــــــــوه برم پيش بت باده فروش
نه محقق خبــــــرى داشت، نه عارف اثرى بعد از اين، دست من و دامن پيرى خاموش
عالم و حوزه خود، صوفى و خلوتگه خويش ما و كـــــــــوى بت حيرتزده خانه به دوش
از در مـــــــــــدرسه و دير و خرابات شدم تا شــــــوم بر در ميعادگهش حلقه به گوش
گوش از عــــــــربده صوفى و درويش ببند تا به جــانت رسد از كوى دل، آواز سروش
پير مغان
عهدى كه بسته بودم با پير مى فروش در ســـال قبل، تــــــازه نمودم دوباره دوش
افسوس آيــــدم كه در اين فصل نوبهار ياران تمام، طـــــرف گلستان و من خموش
من نيز با يـــكى دو گُلنـــــــدام سيمتن بيرون روم به جانب صحرا، به عيش و نوش
حيف است اين لطيفه عمر خــداى داد ضـــــــايع كنــــم به دلق ريايىّ و ديگجوش
دستى به دامـــــن بت مه طلعتى زنم اكنون كه حاصلم نشد از شيخ خرقه پوش
از قيل و قــال مدرسهام، حاصلى نشد جـــــــز حرف دلخراش پس از آنهمه خروش
حالـــى به كنج ميكده، با دلبرى لطيف بنشينم و ببندم از اين خلق، چشم و گوش
ديگـــر حديث از لب هندى تو نشنوى جـــــز صحبت صفاى مى و حرف مىفروش
آتش فراق
بيــــدل كجـــا رود، به كه گويد نياز خويش؟ با ناكسان چگونه كند فاش، راز خويش؟
با عــــــــاقلانِ بىخبر از ســــوز عاشقى نتــوان درى گشود ز سوز و گداز خويش
اكنــــــون كـــه يار راه ندادم به كوى خود مـــــا در نياز خويشتن و او به ناز خويش
با او بگــــو كه: گوشه چشمى ز راه مهر بگُشــــــا دمى به سوخته پاكباز خويش
مـــــــــــــا عاشقيم و سوخته آتش فراق آبـــــــى بريز، با كف عاشق نواز خويش
بيچارهام ز درد و كسى چاره ساز نيست لطفــــى نماى، با نظر چاره ساز خويش
با مـــــــوبدان بگو: ره ما و شما جداست ما با ايـــاز خويش و شما با نماز خويش
در هواى دوست
من در هواى دوست، گذشتم ز جان خويش دل از وطــــــن بريدم و از خاندان خويش
در شهر خـــــويش، بود مرا دوستان بسى كردم جـــدا، هواى تو از دوستان خويش
من داشتم به گلشن خـــــــود، آشيانهاى آواره كــــرد عشق توام ز آشيان خويش
مىداشتم گمان كه تــــو با من وفا كنى ورنه، برون نمىشدم از بوستان خويش
محرم عشق
وه، چه افراشته شد در دو جهان پرچم عشق آدم و جنّ و مَلَك، مانــده به پيچ و خم عشق
عــــرشيان، نـــــــالـــــه و فرياد كنان در ره يار قدسيان بر سر و بر سينه زنان، از غم عشق
عـــــــاشقـــــــــان از در و ديــوار هجوم آوردند طـــرفه سرّى است هويدا، ز در محكم عشق
ريــــــــــــزه خــوارانِ درِ ميكده شاداب شدند جلــوهگاهى است ز رندان، به درِ خاتم عشق
غــــــم مخور، اى دل ديوانه كه راهت ندهند پيش سالــــك نبود فرق، ز بيش و كم عشق
به حـــــــــــريفانِ ستم پيشه، پيامم برسان جـــــــز من مست، نباشد دگرى محرم عشق
جلوه ديدار
پـــــــرده برگيـــر كه من يار توام عــاشقم، عاشق رخسار توام
عشوه كن، نـــاز نما، لب بگشا جــــان من، عاشق گفتار توام
بــــــــر ســـر بستر من پا بگذار مــــــنِ دلسوخته، بيمار توام
بـــا وصــــالت ز دلم عقده گشا جـــــلوهاى كن كه گرفتار توام
عـــــاشقى سر به گريبانم، من مستم و مــــرده ديــــدار توام
گر كُشى يا بنوازى، اى دوست عــــاشقــــــم، يار وفادار توام
هــــر كه بينيم، خريدار تو است مـــــن خريــــــــدارِ خريدارِ توام
محرم اسرار
هيچ دانــــى كه مــــــنِ زار گرفتار توام با دل و جان، سببِ گرمىِ بازار توام
هر جفا از تو به من رفت، به منت بخرم به خــــدا يــــــار توام، يارِ وفادار توام
تــــــــار گيسوى تو آخر به كمندم افكند من، اسير خم گيسوى تو و تار توام
بس كن اى جغد، ز ويرانه خود دم بربند كه در اين دايره، من نقطه پرگار توام
عـــارفان پرده بيفكنده به رخسار حبيب مـــــــن ديوانه، گشاينده رخسار توام
عــاشقان سرّ سويداى تو را فاش كنند پيش من آى كه من محرم اسرار توام
روى بگشـــــــــاى بر اين پير ز پا افتاده تا دم مرگ به جان، عاشق ديدار توام
فصل طرب
دست افشــــان به سر كـــوى نگار آمدهام پــــاىكـــــــوبان ز پـــى نغمه تار آمده ام
حـــاصل عمــــر اگـــــــر نيْم نگاهى باشد بهـــــر آن نيم نگـــــــه، با دل زار آمده ام
بـــــاده از دست لطيف تو در اين فصل بهار جــــان فزايد كه در اين فصل بهار آمده ام
مطرب عشق كجا رفته، در اين فصل طرب كه به عشق و طربش باده گسار آمدهام
در ميخـــــانه گشاييد كه از مسلخ عشق بــــــه هــــــواى رُخ آن لاله عذار آمدهام
جـــــامه زهــــد دريــــدم، رهم از دام بلا بــــــاز رستم، ز پى ديـــــــدن يار آمدهام
به تمـــــاشاى صفاى رخت، اى كعبه دل به صفــا پشت و سوى شهر نگار آمدهام
نهانخانه اسرار
بــــــــر در ميكــــــده از روى نيــــاز آمدهام پيش اصحاب طريقت، به نمـــاز آمدهام
از نهــــــــــانخـــــانه اســــرار، ندارم خبرى به در پيــــــر مغـان صـــاحب راز آمدهام
از ســـــر كـــــــــوى تو رانـدند مرا با خوارى با دلــــــى سوخته از باديــه باز آمدهام
صوفى و خرقه خود، زاهد و سجّاده خويش من سوى دير مغان، نغمه نـواز آمدهام
با دلــــى غمــــــزده از دير به مسجد رفتم به اميدى هِله با سوز و گـــداز آمده ام
تا كنــــــــد پـــــــرتو رويت به دو عالم غوغا بــــر هــــر ذره، به صد راز و نياز آمدهام
آيينه جان
بــــــر در ميكــــــــــــده بگذشته ز جان، آمدهام پشت پايى زده بر هر دو جهان، آمدهام
جــــــــان كه آيينه هستى است در اقليم وجود بـــر زده سنگ به آيينـــه جــان، آمدهام
ســــــــرّهستى چو نشد حاصلم از ملك شهود در نهانخـــانه پى ســـرّ نهــــان، آمدهام
جلــــــــــوه روى تو بى منّت كس مقصود است كـــاين همه راهْ كران تا به كران آمدهام
دستگيـــــــــرى كنم اى خضر كه در اين ظلمات پــــى سرچشمــــه آب حَيــَوان آمدهام
همّت اى دوست كه من، چشم ببستم ز جهان به ســــر كوى تو، چشمِ نگران آمدهام
خوشدل از عاقبت كار شو، اى هندى، از آنك بر در پيــــر ره از بخت جـــــوان آمده ام
گنج نهان
بـــــــــــــــر در ميكــــده با آه و فغان آمدهام از دغـــلبــــــــازى صوفى به امان آمدهام
شيخ را گـــــو كــه درِ مــدرسه بربند كه من زيـن همـــه قال و مقال تو، به جان آمدهام
سر خـــــــــُم باز كــن اى پير كه در درگه تو با شعف، رقص كنان دست فشان آمدهام
گــــــرهـــــــــى باز نگــردد، مگر از غمزه يار بـــر درش بـــا تــــن شوريده، روان آمدهام
همه جا خانه يار است كه يارم همه جاست پس ز بتخانه سوى كعبه چسان آمدهام؟
راز بگشــــا و گــــــــره باز و معمـــــا حل كن كــــه از اين باديه، بى تاب و توان آمدهام
تــــــا كــه از هيچ كنم كوچ به سوى همه چيز بــــوالهوس در طمـــع گنج نهان، آمدهام
نيم غمزه
پــــروانــــــــه وار بر در ميخانــه، پر زدم در بستــه بــــود با دل ديـــــوانــــه در زدم
خــــــوابم ربود، آن بت دلدار تــا به صبح چـــــون ــرغ حق، ز عشق ندا تا سحر زدم
ديــــدار يـــــار گر چه ميسر نمـى شود مـــن در هــــواى او، به همـــه بام و بر زدم
در هــــر چه بنگــرى، رخ او جلوهگــر بُوَد لـــــوح رُخش به هــــر در و هـــر رهگذر زدم
در حــــال مستى، از غم آن يار دلفـريب گاهى به سينه، گاه به رُخ، گـه به سر زدم
جـــان عزيـــــز من، بت من چهره باز كرد طعنــــه به روى شمس و بــه روى قمر زدم
يارم به نيم غمزه چنان جان من بسوخت كــــآتش به ملك خـــاور و هــــم، بــاختر زدم
چشم بيمار
من به خال لبت اى دوست گرفتار شدم چشم بيمــــار تــــو را ديــدم و بيمار شدم
فارغ از خود شدم و كوس اناالحق بزدم همچــــو منصــور خــــــريدار سرِ دار شدم
غم دلدار فكنده است به جانم، شررى كـــه بـــه جــــان آمدم و شهره بازار شدم
درِ ميخانه گشاييد به رويم، شب و روز كه من از مسجد و از مدرسه، بيزار شدم
جــــامــه زهد و ريا كَندم و بر تن كردم خــــرقــــه پيــــر خـــراباتى و هشيار شدم
واعـــظ شهــر كــه از پند خود آزارم داد از دم رنــــد مــــىآلــــوده مــــَددكار شدم
بگـــذاريــــد كــــه از بتكــده يادى بكنم مـــن كـــه با دستِ بت ميكده، بيدار شدم
شهره شهر
بـــه كمنـــــــــد ســر زلف تو، گرفتار شـدم شهــــره شهر به هر كوچه و بازار شدم
گــــــر بـــــــرانـــــــى ز درم، از در ديگـر آيم گــر برون راندىام، از خانه ز ديوار شدم
مستى علم و عمل رخت ببست از سر من تـــا كـــه از ساغر لبريز تو، هشيار شدم
پيش مــــــن هيچ به از لذّت بيمارى نيست تـــا ز بيمــــــارى چشمان تو بيمار شدم
نشــــود بــــــر ســـر كـــــوى تو بيابم راهى از دم پيــــــر در اين راه، مــــددكار شدم
دامـــــن از آنچــــه كــــه انباشتــهام، برچيدم تا كـــه خجلت زده در خدمت خمّار شدم
ياد دوست
ي___اد روزى كه به عشق تو گرفتار شدم از سر خــــويش گذر كرده، سوى يــــار شدم
آرزوى خ___م گيس__وى تو، خم كرد قدم بـــاز، انگشت نمـــــاى ســـــر بـــــازار شدم
طُ__رفه روزى كه شبش با تو به پايان بردم از پــــى حســــرت آن مـــــونس خمّار شدم
با كه گويم كه دل از دورى جانان چه كشيد طاقت از دست بــرون شد كه چنين زار شدم
يار در ميك__ده ، بايد سخن دوست شنيد طــــوطى بــــــاغ چــــــه داند، برِ دلدار شدم
آن ط__رب را ك_ه ز بيمارى چشمت ديدم فـــــارغ از كـــوْن و مكان گشتم و بيمار شدم
آرزوها
در دلـــــــم بــــــــود كه آدم شوم؛ امّا نشدم بــــىخبر از همه عالم شوم؛ امّا نشدم
بـــــــر درِ پيــــــرِ خــــــرابــــات نهم روى نياز تا بــه اين طايفه محرم شوم؛ امّا نشدم
هجرت از خويش كنم، خانه به محبوب دهم تا بـــه اسمـــــاء معلّم شوم؛ امّا نشدم
از كف دوست بنوشم همه شب باده عشق رستــــه از كوثر و زمزم شوم؛ امّا نشدم
فــــــــــارغ از خـويشتن و واله رخسار حبيب همچنــــان روح مجسم شوم؛ امّا نشدم
سر و پا گوش شوم، پاى به سر هوش شوم كـــــز دَم گرم تو مُلهَم شوم؛ امّا نشدم
از صفــــــا راه بيابــــــم به ســــــــوى دار فنا در وفــــا يــــــار مسلّم شوم؛ امّا نشدم
خواستم بر كنم از كعبه دل، هر چه بت است تــــا بــــرِ دوست مكرّم شوم؛ امّا نشدم
آرزوهــــا همـــــه در گور شد اى نفس خبيث در دلــــم بــــود كـه آدم شوم؛ امّا نشدم
فراق يار
از تـــو اى مىزده، در ميكده نامـــى نشنيدم نــزد عشـــــّاق شدم، قـــــامت سرو تو نديدم
از وطـن رخت ببستـــــم كــــه تو را بــاز بيابم هـــر چـــه حيرتزده گشتم، به نوايى نرسيدم
گفتــــم از خــــــود بــــرهم تا رخ ماه تو ببينم چـــه كنـــم مـــن كـه از اين قيد منيّت نرهيدم؟
كــــوچ كـــردند حـــريفان و رسيدند به مقصد بــــى نصيبم مــــن بيچـــاره كه در خانه خزيدم
لطفى اى دوست كه پروانه شوم در بر رويت رحمـــــى اى يـــــار كـــــه از دور رســانند نويدم
اى كــه روح منـــى، از رنج فراقت چه نبردم؟ اى كه در جان منى، از غم هجرت چه كشيدم؟
كعبه مقصود
هـــر جا كه شدم، از تو ندايى نشنيدم جـــز از بت و بتخــــانه، اثـــر هيچ نديدم
آفـــــاق پر از غلغله است از تو و هرگز بــــا گــــوش كر خود به صدايى نرسيدم
دنيـــا همه درياى حيات و من مسكين يـك قطره از اين موج خروشان، نچشيدم
رفتند حــــريفان به سوى كعبه مقصود بــا محملــــى از نور و به گردش نرسيدم
اين خــــرقه پوسيده، رها كرده و رفتند مـــن شـاد به اين پوسته در خرقه خزيدم
صاحبدل آشفته گذشت از پل و من باز دنبـــال خســــان پشت به پل كرده دويدم
مرغان همه بشكسته قفس را و پريدند مــن در قفس افتــــاده، به خــود تار تنيدم
يــا رب! شود آن روز كه در جمع حريفان بينم كـــه از اين لانــــه گنديــــــده پريدم؟ پرواز جان
گــــــــــر به سوى كوچه دلدار راهى باز گردد گر كه بخت خفته ام با من دمى همساز گردد
گر نسيم صبحگاهى، ره به كوى دوست يابد گــــــر دل افســرده با آن سرو قد همراز گردد
گـــــر نى از درد دل عشاق، شرحى باز گويد گــــــــر دل غمــــــديده با غمخواه همآواز گردد
گــــــر سليمان بر غم مور ضعيفى رحمت آرد در بر صاحبـــــــــــــدلان والاى و سرافراز گردد
در هوايش سر سپارم، در قدومش جان بريزم گــــــــــر برويم در گشايد، گر به نازى باز گردد
سايـــه افكن بر سرم، اى سرو بستانِ نكويى تـــــا كــــــــــه جانم از جهان، آماده پرواز گردد
غم يار
بـــــــــــــــاده از پيمانه دلدار، هشيارى ندارد بىخـــــــودى از نوش اين پيمانه، بيدارى ندارد
چشم بيمار تو هر كس را به بيمارى كشاند تا ابـــــــــــــــد اين عاشق بيمار، بيمارى ندارد
عاشق از هر چيز جز دلدار، دل بركنده خامش چونكه با خود جز حديث عشق، گفتارى ندارد
بــــا كـــــه بتوان گفت از شيرينى درد غم يار جز غــــم دلدار، عاشقپيشه غمخوارى ندارد
بر ســــر بـــــــــالين بيمار رخت، روزى گذر كن بين كه جز عشق تو بر بالين، پرستارى ندارد
لطف كن اى دوست، از رخ پرده بگشا، ناز كم كن دل تمنـــــــــــــــايى ز دلبر غير ديدارى ندارد
اخگر غم
آنكــــــــــه ما را جفت با غم كرد، بنشانيــــد فرد ديــــــــــدى آخـــر پرسشى از حال زار ما نكرد؟
بـــــــــــر غَمِ پنهانْ اگر خواهى گــــواهى آشكار اشك ســــــــــرخم را روان بنگر تو بر رخسار زرد
آتش دل را فــــــــــــرو بنشـــــانم ار با آب چشم بـــــــــــــر دو عالم اخگر غم مىزنم با آه سرد
گـــــر نه خود، رخسار زيبــــــاى تو ديد اندر چمن گــــــــــرد باد اندر رُخ گل مى فشانَد از چه گرد؟
مى نيــــــــــــــــارم ز آستانت روى خود برداشتن گــــر دو صد بارم ز كوى خويشتن، سازى تو طرد
بشنوم گر، با مـــــن بيدل تــــــــــــو را باشد ستيز جـــــــــــان به كف بگرفته بشتابم به ميدان نبرد
هندى اين بسرود هرچند اوستادى گفته است: مرد اين ميدان نيم من، گر تو خواهى بود مرد
سفر عشق
بــــــــــــا دلِ تنگ به ســـوى تو سفر بايد كرد از ســـــــــــر خويش به بتخانه گذر بايد كرد
پيــــــــر مـــا گفت: ز ميخانه شفا بايد جست از شفـــــــــــا جستنِ هر خانه حذر بايد كرد
آنكــــه از جلوه رخسار چو ماهت، پيش است بىگمـــــــــــــــان معجزه شقِّ قمر بايد كرد
گــــــــــــــر درِ ميكـــده را پير به عشاق گشود پس از آن آرزوى فتــــــــــــح و ظفـر بايد كرد
گـــــر دل از نشئه مى، دعوى سردارى داشت به خــــــــود آييــد كه احساس خطر بايد كرد
مـــژده اى دوست كه رندى سر خُم را بگشود بـاده نــــــوشان لب از اين مائده، تر بايد كرد
در رهِ جستن آتشكـــــــــــــــده سر بايد باخت به جفـــــــــــا كارى او سينه، سپر بايد كرد
ســـــر خُـــــــم باد سلامت كه به ديدار رخش مستِ ســــــــــــاغر زده را نيز خبر بايد كرد
طــــرّه گيسوى دلدار به هر كوى و درى است پس به هر كوى و در از شوق سفر بايد كرد
قبله عشق
بهــــــــــــــــار شد، در ميخـــانه باز بايد كرد به ســــوى قبله عاشق، نماز بايد كـرد
نسيم قــــــدس به عشـــاق باغ مژده دهد كه دل ز هر دو جهان، بى نياز بايد كــرد
كنــــون كه دست به دامــان سرو مىنرسد بـــــــه بيد عاشق مجنون، نياز بايد كرد
غمى كه در دلـــم از عشق گُلعذاران است دوا به جــــــــام مىِ چاره ساز بايد كـرد
كنـــــون كه دست به دامان بوستان نرسد نظـــــــر به ســرو قدى سرفراز بايد كرد
صبح اميد
عشقت انـــــــــدر دلِ ويرانه ما منزل كرد آشنا آمــــد و بيگانـــــــــه مرا زين دل كرد
لبِ چـــــون غنچه گل، بازكن و فاش بگو سرّ آن نقطه كه كـار من و دل مشكل كرد
يــــاد روى تو، غم هر دو جهان از دل برد صبح امّيـــــد، همه ظلمت شب باطل كرد
جان من، گر تو مرا حاصلى از عمر عزيز؟ ثمر عمر جـز اين نيست كه دل حاصل كرد
آشنا گــر تويى، از جور رقيبم غم نيست روى نيكـــــــوى تو هر غم ز دلم، زايل كرد
نــــرود از سر كوى تو چو هندى هرگز آن مسافر كه در اين وادى جان منزل كرد
عشق دلدار
چشم بيمــــــار تو اى مى زده، بيمارم كرد حلقــــــــــــه گيسويت اى يار، گرفتارم كرد
سرو بستاـــــــــنِ نكويى، گل گلــزار جمال غمــــــــزه ناكرده، ز خوبان همه بيزارم كرد
همه مىزدگــــــان هوش خود از كف دادند ساغر از دست روانبخش تو، هشيارم كرد
چه كنم؟ شيفتـهام، سوختــــهام، غمزدهام عشــــــــوه ات، واله آن لعل گهر بارم كرد
عشق دلـــــدار چنان كـــــرد كه منصورمنش از دي<
جمعه 21 تیر 1392 :: 16:01 :: نويسنده : amirkazemi1
18 ساله بودی که سفر عشق را آغاز کردی و قدم در وادی پر رمز و راز گمنامی گذاشتی. ثابت کردی که در قهقههی مستانه خود "عند ربهم یُرزقون" هستی. پس از 31 سال عشق بازی با خداوند رخ بر مادر و خانواده و مردم نمایان کردی. چه شد که در بین این همه شهر، تو به همراه شهدای گمنام دیگر سر از شهر خودت در آوردی و رخ و هویت خود را به همگان نشان دادی؟ جریان کشف هویت شهید گمنام (شهید احمد دهقانی احمد آبادی) را کم و بیش شنیدم و بر آن شدم تا جزییات آن را مکتوب کنم. این ماجرا نه تنها برای نگارنده بلکه برای همه جالب و شنیدنیست و نشان از کرامت و عظمت شهدا دارد. اکنون عرق شرمش بر پیشانی ما مانده که بسیاری از ارزشهای این دنیا و آن دنیایمان رنگ باخته و آن را به گمنامی سپردهایم و درس و مشق گمنامی را از شهدا یاد نگرفتیم! افتخار دفن پنج شهید گمنام نصیب مردم اردکان شد و این پنج شهید اکنون در مرکز شهر "پارک شهر" آرمیدهاند. اما یکی از آنها در شهر خود و در کنار خانوادهاش میباشد و تا چندی دیگر سنگ مزارش نیز گذاشته میشود. به ترتیب هم دفن شدهاند، یک شهید 17 ساله، دو شهید 18 ساله، یک شهید 19 ساله و یک شهید 20 ساله. چهار نفر از شهدای عملیات والفجر8 و یک نفر از شهدای عملیات رمضان. شهید گمنام سابق ما در وسط این شهیدان جای گرفته است.
خانمی در شهر تفت قبل از اینکه پنج شهید گمنام در اردکان به خاک سپرده شوند خوابی میبیند که 5 شهید گمنام در اردکان دفن میشوند که یکی از آنها برای اردکان است و این جریان را به مسئول بنیاد شهید اردکان اطلاع میدهد. فردی در خود اردکان هم چنین خوابی میبیند. هنگام خاکسپاری شهدا گوینده اعلام میکند که یک نفر خواب دیده است که یکی از این شهدا برای اردکان است و اگر کسی خوابی در این رابطه دیده است اطلاع دهد.
آقا مهدی و برادر شهید برای نگارنده تعریف میکنند: خواب دیدم (آقا مهدی) پنج شهید گمنام آوردهاند، پنج تابوتِ روی هم؛ روی چهارتا از آنها نوشته شده بود "شهید گمنام" و روی تابوت پنجمی "شهید گمنام" و بالای آن نوشته شده بود "شهید دهقانی". و صدایی شنیدم که این شهید برای اردکان است و برادر همکار شماست. قبل از آوردن شهدا خواب دیدم که به زیارت میروم. فردای آن روز تماس گرفتند که شما هم برای استقبال و تحویل شهدای گمنام انتخاب شدهای و خواب تعبیر میشود.
روز خاکسپاری شهدا (روز شهادت حضرت زهرا سلام الله علیها) فرا رسید. این خواب برایم حساسیت نداشت تا وقتی که مادر و خواهرم گفته گوینده را برایم نقل کردند و این جریان را برای مسئولین و برادر شهید که همکارم است نقل کردم. آنها هم حساس و پیگیر شدند. پدر شهید که سال گذشته به میهمانی پسر رفته است. از مادر و برادر شهید برای آزمایش DNA خون گرفتند و برای تطبیق با DNA شهید مورد نظر به تهران فرستادند که پس از بررسی مشخص شد این شهید، همان گمشدهی 31 سالهی آنهاست. خواهر شهید هم بعد از خاک سپاری خواب دیده است که وصیتنامه برادرش را در مراسم میخوانند.
اینجاست که قلم میشکند و...
آن چیزی که مایه تعجب و تأسفبرانگیز است عدم پوشش و بازتاب شایسته و بایسته این کرامت و واقعهی بینظیر شهدای گمنام، در عرصه واقعی و مجازی است. إن شاء الله مدیون اشک چشم مادران و پدران و یتیمان و همسران و خانواده شهدا نشویم.
جمعه 21 تیر 1392 :: 15:51 :: نويسنده : amirkazemi1
مجله ورلد ساکر در جدیدترین شماره خود بهترین تیم تاریخ فوتبال جهان را با رای مربیان، بازیکنان و روزنامهنگاران فوتبال جهان انتخاب کرد. در رایگیری از کارشناسان، بازیکنان و مربیان فوتبال نفرات بزرگی با وجود شایستگی از حضور در بهترین تیم تاریخ فوتبال جهان بازماندند که از جمله میتوان از بازیکنانی همچون کریستیانو رونالدو و رونالدوی برزیلی، اوزهبیو، میشل پلاتینی و ... نام برد. این ترکیب با سیستم ۲-۴-۴ آرایش شده است. ترکیب بهترین تاریخ فوتبال جهان به شرح زیر است: دروازهبان: لئو یاشین (شوروی
سابق)
 مرد عنکبوتی توانست با شایستگی به عنوان بهترین دروازهبان تاریخ فوتبال جهان انتخاب شود. او تنها دروازهبانی است که به عنوان بهترین بازیکن جهان دست یافت. یاشین تمام دوران بازی خود را در تیم دینامو مسکو سپری کرد اما اعتبار لئو یاشین به بازیهای فوقالعاده او در تیم ملی شوروی برمیگردد. گفته میشود این دروازهبان - که به "مرد عنکبوتی" معروف است - در دوران حضور خود به عنوان دروازهبان در ۲۲ فصل بازی بیش از ۱۵۰ ضربه پنالتی را مهار کرده و ۲۷۰ کلینشیت (بازی بدون دریافت گل) داشته است. او در سه جامجهانی تیم ملی شوروی سابق را همراهی کرد و به همراه این تیم در المپیک ۱۹۵۶ به مدال طلا رسید. او همچنین در سال ۱۹۶۰ نیز قهرمان جام ملتهای اروپا شد.
مدافعان:
کافو (برزیل)
 ک مدافع راست فوقالعاده و به تمام معنا. تکنیک، سرعت و قدرت بدنی این بازیکن فوقالعاده بود. کافو با ۱۴۲ بازی ملی بیشترین تعداد بازی ملی را در تیم ملی برزیل دارد. او از جامجهانی ۱۹۹۴ تا ۲۰۰۲ در ترکیب تیم ملی برزیل بازی کرد. کافو در عرصه باشگاهی در تیمهای رم و میلان افتخارات زیادی داشت؛ از جمله فتح لیگ قهرمانان اروپا با میلان در سال ۲۰۰۷. کافو در جامجهانی ۲۰۰۲ همراه تیم ملی برزیل توانست در خاور دور به قهرمانی دست یابد. او این قهرمانی را به معنای محقق شدن آرزوی کودکیاش توصیف کرد. این مدافع سر به زیر ثبات زیادی در تیم ملی برزیل داشت و بعید به نظر میرسد برزیلی دیگری بتواند به این زودیها به رکورد تعداد بازیهای کافو در تیم ملی برزیل برسد.
بابی مور (انگلیس)
 تنها کاپیتان انگلیسی که جام جهانی را بالای سر برد. بابی مور در فوتبال انگلیس مقدس است. او با تمام بازیکنان بریتانیایی فرق میکند. اسطوره وستهام در جامجهانی ۱۹۶۶ سمبل فوتبال انگلیس بود. پله در توصیف بابی مور گفته است که وقتی برای اولین بار مقابل او بازی کردم، فکر میکردم که مقابل یک صخره قرار گرفتهام. فرانتس بکنباوئر او را بهترین مدافع جهان توصیف کرده و جک آستین به شوخی درباره او گفته است که "بابی مور ۲۰ دقیقه زودتر از همه میداند که چه اتفاقی رخ میدهد!"
فرانتس بکنباوئر
 از قیصر به عنوان بهترین بازیکن تاریخ فوتبال آلمان یاد میشود؛ تنها بازیکنی که به عنوان بازیکن و مربی توانسته قهرمانی جامجهانی را به دست آورد. بکنباوئر بازیکن کاملی در نقش سوئیپر بود و این پست را همگان به نام او میشناسند. رکورد بکنباوئر در عرصه باشگاهی نیز موفقیتآمیز بوده است. او چهار قهرمانی در بوندسلیگا و سه قهرمانی در جام باشگاههای اروپا را در پرونده پر افتخار خود دارد.
پائولو مالدینی (ایتالیا)
 مدافع چپ با تعصب میلان بیش از ۹۰۰ بازی برای تیم محبوبش انجام داد و در ۲۵ سال حضورش در میلان به ۲۶ جام قهرمانی رسید. مالدینی که در چهار جامجهانی همراه لاجوردیپوشان ایتالیا بود، ۱۲۶ بازی ملی را در پرونده خود دارد. سر آلکس فرگوسن، مالدینی را بازیکن مورد علاقه خود توصیف کرده است. مالدینی باتعصب مدتها توانست دفاع میلان و ایتالیا را بیمه کند. او جزو معدود مدافعان چپ تکنیکی فوتبال جهان است.
هافبکها
آلفردو دیاستفانو (آرژانتین – اسپانیا)
 همگان رئالمادرید پرافتخار دهه پنجاه را با آلفردو دیاستفانو به یاد میآورند. کسی که بتواند ۳۰۷ گل برای رئالمادرید به ثمر برساند، حتما در فهرست بازیکنان برتر تاریخ فوتبال جهان قرار میگیرد. او در حد فاصل سالهای ۱۹۵۶ تا ۱۹۶۰ پنج بار با رئال فاتح جام قهرمانان اروپا شد. کتابهای تاریخ فوتبال دیاستفانو را مهاجم میدانند اما خیلیها او را بازیکن کاملی میدانند که در پستهای مختلفی بازی کرده است. دیاستفانو خود اظهارنظر جالبی درباره این وضعیت کرده و گفته همه ما فوتبالیست هستیم و باید این توانایی را داشته باشیم تا در هر ۱۱ پست زمین بازی کنیم
یوهان کرایف (هلند)
 برنده سه جایزه مرد سال فوتبال جهان در سالهای ۱۹۷۱، ۱۹۷۳ و ۱۹۷۴ است. خیلیها او را بازیکن کاملی در سیستم توتال فوتبال هلند میدانند. او نقش مهمی در بازیهای زیبای هلند در دهه ۷۰ داشت. کرایف به همراه آژاکس و بارسلونا به عناوین قهرمانی متعددی دست یافت اما هیچ وقت نتوانست به همراه لالههای نارنجی در جامجهانی و جام ملتهای اروپا به قهرمانی برسد.
زینالدین زیدان (فرانسه)
 هافبک تکنیکی و قدرتی خروسها (فرانسه) به هر آنچه که یک فوتبالیست آرزوی آن را دارد، رسیده است. کسب قهرمانی در جامجهانی و لیگ قهرمانان اروپا تنها گوشهای از افتخارات زیزو است. آخرین قهرمانی رئال در لیگ قهرمانان اروپا با ضربه مهار نشدنی این بازیکن به دست آمد. خیلیها در آن زمان گل زیدان به لورکوزن و لیگ قهرمانان اروپا را زیباترین تاریخ فوتبال میدانستند. زیدان به همراه فرانسه در جامجهانی ۱۹۹۸ و یورو ۲۰۰۰ به قهرمانی رسید اما فوتبال او در تیم ملی فرانسه با اتفاق ناگواری به پایان رسید. او در فینال ۲۰۰۶ اخراج شد و با شکست فرانسه برابر ایتالیا ناکامی زیدان در جام جهانی آلمان تکمیل شد.
دیگو آرماندو مارادونا (آرژانتین)
 بازیکن کوتاه قامت آرژانتینی وقتی صاحب توپ میشد، هیچ کس نمیتوانست او را مهار کند. مارادونا را همگان با جام جهانی ۱۹۸۶ به یاد میآورند؛ در آن بازی که موفق شد هفت بازیکن انگلیس را دریبل کند و گل بزند. او در همان دیدار وجهه بد خود را نشان داد و با دست توپ را وارد دروازه انگلیسیها کرد. به همین خاطر است که درباره مارادونا میگویند، او فرزند ناخلف ازدواج شیطان و فرشته است. در ادامه مثبت بودن تست آزمایش او باعث محرومیت ۱۵ ماهه "ال دیگو" از فوتبال شد. مارادونا در ناپولی افتخارات زیادی را کسب کرد و همچنان به عنوان یک سمبل در شهر "ناپل" از او یاد میشود.
مهاجمان
پله (برزیل)
 اگر بخواهید بهترین بازیکن تاریخ فوتبال جهان را نام ببرید، شاید اولین اسمی که به ذهنتان خطور کند، سوپراستار سامبای برزیلی، "پله" است. پله ۱۸ سال در سانتوس بازی کرد و ۶۱۹ گل به ثمر رساند. او در طول دوران بازی خود بیش از هزار گل به ثمر رساند و عامل موفقیت برزیل در سه قهرمانی در جامهای جهانی ۱۹۵۸، ۱۹۶۲ و ۱۹۷۰ بوده است. بابی چارلتون درباره پله میگوید: "فوتبال برای هنرنمایی او اختراع شد." یوهان کرایف نیز پله را تنها بازیکنی میداند که از محدوده جادو فراتر رفته است. پله در جامجهانی ۱۹۵۸ در ۱۷ سالگی توانست همراه تیم ملی برزیل به قهرمانی در جامجهانی برسد و به انتظار این کشور فوتبالی برای تاج گذاری در فوتبال جهان پایان دهد. پس از این سال بود که دوران باشکوه "پله" به عنوان بازیکن شروع شد و توانست به هر آن چه یک فوتبالیست را از بقیه متمایز میکند، برسد. بسیاری فوتبال را با ادسون آرانتس دوناسیمنتو میشناسند.
لیونل مسی (آرژانتین)
 تنها بازیکن فهرست بهترین بازیکنان تاریخ فوتبال که در حال حاضر نیز فعال است و بازی میکند، "لیونل مسی " است. مسی تنها با چند سال فوتبال توانست به هر رکوردی که میخواهد برسد و خیلی از رکوردهای فوتبال جهان را جابهجا کند. در سن ۲۶ سالگی در حالی که خیلی از ستارگان فوتبال جهان تازه به اوج فوتبال خودشان میرسند، مسی به شش قهرمانی در لیگا، سه قهرمانی در لیگ قهرمانان اروپا و چهار بار انتخاب به عنوان مرد سال فوتبال جهان دست یافته است. مسی بهترین بازیکن بارسلونا نیز شد تا در رده موفقیتهای فردی به اوج افتخار دست یابد. او هنوز دومین گلزن برتر تاریخ ملی آرژانتین است و کارشناسان معتقدند در جامجهانی ۲۰۱۴ به همراه تیم ملی آرژانتین دست به کارهای بزرگی خواهد زد.
مربی
سرآلکس فرگوسن (اسکاتلند)
 یرمرد خبره اسکاتلندی با پشت سر گذاشتن رینوس میشل و ژوزه مورینیو به عنوان بهترین مربی تاریخ فوتبال جهان انتخاب شد. سرآلکس فرگوسن در سال ۲۰۱۳ تصمیم گرفت برای همیشه از دنیای فوتبال کنارهگیری کند تا دوران باشکوه خود به عنوان سرمربی منچستریونایتد را با خاطره خوش و قهرمانی در لیگ برتر به پایان برسد. اکنون هر چند باید به نبودن آلکس فرگوسن در" تئاتر رویاها" عادت کنیم اما حضور او به عنوان سرمربی در تیم بهترینهای تاریخ فوتبال جهان نتیجه سالها موفقیت و حضور مداوم در دنیای مربیگری بوده است.
جمعه 21 تیر 1392 :: 15:29 :: نويسنده : amirkazemi1
آیتالله سیدمحمدتقی موسوی اصفهانی، مشهور به فقیه احمدآبادی فرزند سید عبدالرزاق از علمای بزرگ اصفهان است که در سال ۱۳۰۱ قمری در اصفهان به دنیا آمده است.
یکی از کتابهای این عالم ربانی «مکیال المکارم» است که از مقدمهای که وی بر مکیال نوشته، چنین بر میآید که از شدت عشق و علاقهای که به امام زمان(عج) داشته، شبی آن حضرت را در خواب میبیند و امام(عج) تألیف این کتاب را به وی توصیه و تأکید میفرماید و حتی نام آن را نیز «مکیال المکارم فی فوائد الدعاء للقائم» تعیین میکند. جمعه 21 تیر 1392 :: 15:25 :: نويسنده : amirkazemi1
درباره وبلاگ امیدوارم که مطالب وبلاگ من برای شمامفیدباشد. باآرزوی موفقیت برای شما موضوعات  لطفا بخوانید بسیار آموزنده استpostpost
post
post
post
post
post
آرشيو وبلاگ پيوندها نويسندگان
|
|||
 |
